MGradowski Trip #15 Volunteering in Thailand

19.02.2018, Monday

My night ferry from Koh Tao arrived in Suratthani at 5am. It was still dark, but I had quite a long walk to the main road leading south, so I decided to not to waste my time and just get there. I needed to pass around 100km to my next WorkAway place, which normally would not take long.

At 7am Id found a good spot to hitchhike. Sun had already risen, so I just stopped on the sidewalk and put my thumb up.

The weather was great – some clouds, but warm, not hot. After an hour or so I caught an adorable couple in a lorry. They couldn’t speak any English, but we had our fantastic google translator : ) I told them Im trying to get to Nakhon Si Thammarat, what was their destination as well (“COOL” – I thought), but I didn’t exactly know where Im heading to. My destination was a school, as I was supposed to teach English to kids for couple of weeks. They asked me about the name of the school, looked it up on the internet and surprisingly announced, that the school is not at the place Im heading at. That was really surprising.

Fortunately, it was only 40km from the city we were going to. I had a mobile number of the principal, so my driver called her and asked about the exact address and since then I was safe. Well, almost. They dropped me off somewhere in the city, gave me a piece of paper with the school address written down in Thai, which I was supposed to show to ppl, who would stop. “Cool, can do that” – I thought, but was a bit confused.

Anyway, the guy bought me some dinner first, wished me luck and there I was on the road again. Fortunately, not for a long time. He dropped me off at the main road leading to my destination. I saw a car with a started engine parked on a side and decided to try my luck. She was a Thai lady living in Germany (as she told me later). I showed her the address I held in my hand and again SURPRISINGLY she was like “Oh, that’s my home town. Im going there now, can take you.” “WOW, that was quick!”. I entered an air-coned luxurious car and was on my direct way. Some coconut milk in the meantime, which she bought me, and back on track.
Lady was really nice and polite. There was her friend (boyfriend/husband) with us in a car from Germany. Just yesterday they flew from there for one day. The other day they were supposed to go back to Germany.

She first showed me her house, which was beautiful, as it was situated in the middle of the forest, literally. The area was opened, living room with sofas and TV was outside on an open area under the roof only, wow.

She offered me a dinner, but all I wanted was just to reach my destination and get some sleep. I haven’t slept all night on my ferry. It was terrible. My way to Koh Tao was comfortable, with bed, sheets and stuff. My way back was a disaster – mattresses next to each other on almost open area instead. And if it wasn’t enough, they were like 30cm wide, REALLY. Fcking 30 (maybe 40) cm lying on the floor. Everybody was touching everybody. Some fat guy was almost lying on me. That’s gross. I hate fat ppl. Its their fault they don’t take care of themselves. I couldn’t stand it, so I moved on some kind of a hallway. The same quality place with a mattress, but with nobody on the sides. Anyway, still an open area – very loud engine sound. Just haven’t slept all night.

When we’d finally reached the school I was very happy to see the principal – the lady I’d been speaking with all this time. At the same time I was very excited to see the school and the kids, who were so curious about me. You know, not only new person at school, but also European, “wow”! They kept saying loud at me “HELLO! HELLO!” I was sure for some of them this was all they knew in English. But they were adorable. Primary and secondary level kids wearing same uniforms. I was really excited.

After I spoke with the principal and took a look around, we went off to my place I was supposed to live for next couple of weeks. Wasn’t expecting much. Bed and a shower are always enough. I had my own room and that was alright. Funny thing was – this place was part of police station. It was inside the police area. Husband of the principal was a police officer. His room was downstairs, mine was the one upstairs. His room was full of football posters, girls posters and police gadgets. He obviously didn’t leave there. That was his umm… “Safe base” I guess : ) I had some posters too and a fan! Which I was grateful for. It can be really hot in Thailand.

I left my luggage and took a ride with the principal to her house for a dinner – typical Thai house, close to the nature. We ate some Thai food, which is always too spicy for me, talked quite long and I could finally go back to my room and get some sleep. It was around 7pm I guess and the classes start at 8:30am, but I had to be there at 7:30am. School is 5mins walk from my place, but I really needed to sleep.

20.02.2018, Tuesday

I got to school on time – 7:30. Kids clean the area every morning, that’s nice. Then, at 8:00 everybody gathers together in front of the Buddha figure outside the school to pray and sing their usual song. I don’t understand Thai, but the song is really warm and positive. Kids, sitting down, do some gestures while singing. Truly adorable.

After that they finish cleaning and go to classes at 8:30. That day the Thai teacher I was supposed to work with, had 3 classes at the secondary level – 13yo, 14yo and 15yo. Well, to be honest I didn’t think I would have to run the classes myself the first day. Was thinking more about shadowing or so, but “YEAH! HIT ME!”

We had a “self-introduction” topic with some games. Kids don’t necessary spoke English. Well, barely. They repeated the structures, but I bet half of them still didn’t understand them. There were obviously those who could use them and who could answer some of my questions, but overally, I would put those kids back to the basics.

Our all three english classes turned out into breaking classes. That was incredible how much energy those kids had. They were so into it, when I was showing them some breakdance moves. That was something new for them. I was so far away from home, conducting english classes to those Thai kids + showing some “freezes” (breakdance moves), they didn’t have any idea about. Wow, that was huge. Back then I realized that I have a real impact on how they perceive the world. Even though I came only for 3 weeks and that was my first day, I already showed them something from the outside. I actually taught them something from the outside, as some of those guys could do the “baby-freeze”! We completely forgot about teaching english. We had our gestures to communicate and that was more important back then – having fun no matter what barriers were between us. Language barrier? Come on, that was Hip-Hop. Each One Teach One.

My all 3 classes looked exactly the same. We started with self-introduction, as kids didn’t know me and I didn’t know them, and then we skipped to breaking teaching. Incredible. +100 to experience. We all had a lot of fun. All the kids were running around me screaming cheerfully “TEACHER! TEACHER!” I cannot even count how many “high-fives” I hit that day. Every kid wanted me to hit the “high-five” with him/her. Amazing.

21.02.2018, Wednesday

I was really thankful I had a Thai teacher with me all the time, who was teaching english. Sometime it was impossible to communicate with kids and then that was her – translating my words, so kids knew what to do.

That day passed through quite similar, but that day we did more english, than breaking. We talked about likes and dislikes. Basic topic, but half of the students still struggled. Well, I wasn’t expecting it to be an easy job. I kept saying myself that Im here only for 3 weeks and I can make it. Yup, looks like Ive got 3 weeks to make a difference, as in 3 weeks their holidays start and that’s gonna be the end of my volunteering here.

22.02.2018, Thursday

That day the regular english teacher had some kind of a conference, so I was left alone for the whole day with the kids. I wasn’t stressed. Kids were amazing all the way. They laughed a lot and were willing to participate in my classes. I was just a bit confused as to what I should work with them on. Should I follow the schedule or go back to easier things? I decided to do the revision of self-introduction and likes/dislikes. And that was a good choice. There were still a lot of gaps in that fields and I think now I filled them up. Prepared some games and expanded the topic. Plussss… We did some breaking at the end too! Below you can check out some videos showing our fun during the classes:

Video 1

Video 2

Breakdance class

When you visit some country during your vacation u don’t try to go deep in the situation and ask some crucial questions about the place itself. You just don’t bother yourself, which is completely understandable. I would normally take my time as well, having fun and not paying attention to why the situation is like that, and not the other way. Why don’t these ppl speak english, which is an international language? Why are they sad or happy? Why are they poor or wealthy? You just wanna take some rest from your work and that’s perfectly fine. Nothings wrong with that. You know? Im extremely happy that Im not on my vacation off work. That I don’t have to go back in two weeks with my angry face, because office desk is waiting for me again. I can take a real time to explore, to look, to listen and to comprehend. People here are the same as those in our countries. With the same blood, dreams, feelings and emotions. They have the same needs and desires. They just have a different skin colour. Well, try to live here for the whole life, where the temperature is 40degrees all the time. Their ancestors had lived here and so they do now. We don’t even have time to get tanned, because of our 4 seasons and jobs we are not satisfied with but still spending there most of our day/life.

Another thing – this is only fifth country Ive visited during my trip, but Ive already noticed something important –the poorer society, the friendlier. Seriously. I haven’t seen sad Thai guy. They just keep smiling. And do you know why? They don’t have money for all the luxuries we know from Europe. They don’t travel overseas and don’t sleep in luxurious hotels. They don’t go to shopping malls and don’t spend lots of money on new sneakers. They are happy, because they are alive, cuz they are healthy, cuz there is a peace and cuz they have at least rice to feed their children with. This is something Europe will never understand. Sad as it sounds, but that’s the truth. If ppl will not see whats going on outside their expensive houses and cars, they will never really appreciate goods they have. Now they just want to HAVE them.

See, Ive been to Singapore before Thailand. Its really rich country. Its on the way between China and Indonesia and this is here where they all trade. Great coastal sea market where other countries spend a lot of money. And trust me, government doesn’t loose the money. U can really see where the money goes in. Ppl have all the facilities to be happy, to have a safe country, clean one and ready for their kids to live in. But how are the ppl? Well, as I wrote in my “Singapore experience” note (which is just mine experience, not anybody else’s) – ppl just don’t know how to use them, what to do with them, how to live to the fullest, how to appreciate what they have and how to experience what really matters. This is just the proof of “the poorer society, the friendlier”. And I believe I will stick to that during all my trip. Don’t think something will prove me wrong.

Anyway, Im on my mission now – to make a difference for those small kids, who don’t realize yet, how tough the environment can be. But if only their parents will convey the knowledge about how to appreciate every little thing, then I think they will be another good people walking on Earth. And I really regret thinking bad about kids at the beginning only by looking at the level of their English. English can be acquired like any other language or skill. It can be learned in any time of their life. Maybe they will need the language, maybe not, worth trying to learn anyway, as it is international one.

Anyway, what I want to say now, after 2 weeks spent in here, is that those kids have something more important – respect to each other. Sounds silly? Regular greetings in Thailand is to bow you’re your head a bit and put your hands together as if you were praying. They do these gestures not only when they pray, but also when they greet somebody, when they say good bye and when they say thank you. That’s a really good practice. And imagine those primary level kids being so much respectful to one another, that they do those gestures when saying good morning to the teacher (and to me). They know all those moral rules and behaviours. They are still kids, so they still wanna have fun and they sometimes may not be easy to stand still, as they are full of energy, but my overall feeling regarding those kids is way better than regarding our, European ones. Kids in Europe lack respect. They do drugs and alcohol at the age of 16 (or less). Its because of the access. Its everywhere in Europe. Plus its because of their parents are TOO MUCH involved in making carriers. They are so into money that they don’t have time to spend it with their family, to see how their children grow, to take some effort and teach the kid anything, not even talking about life-skills, but talking about hobby, passion. Europeans parents don’t have time to raise their kids. Why da fuck they make kids, if money is all they need? They have kids, but they pay the babysitter to raise their kids.

You know, I haven’t realized it back in Poland, as I was part of this matrix myself. My eyes were covered by the hectic lifestyle of big city. I only saw importance of making money, as rent has to be paid, bill has to be paid and food has to be bought. That’s it. Did I omit something? Oh yeah, if you don’t have kids and anything to do after work, then alcohol has to be bought as well.

I hate that perspective now. Im glad Ive had my own thing – breaking. Of course I liked to drink some beers at a bar, but I had my thing. I could go to the gym and let my bad emotions let out. Otherwise, I could be spending all the money on unnecessary things leading to nothing and making my life more scheduled.

While Im on my trip now, I see more things. I see importance of people relations above things you can purchase. Those kids at the school here have almost nothing. Society is not rich in money, BUT… They are rich in emotions and feelings. They can share these feelings and are not ashamed of showing them. We – Europeans are ashamed of telling the truth, telling our emotions and feelings out, we wait for the perfect moment for things to happen, whereas… Our here and now life is the perfect moment. This is our perfect now. We are alive. We live. I don’t wanna waste my “now”. I wanna have time for people.





Don’t forget to share the blog.
You can as well follow me on my: Instagram
Subsribe my channel: YouTube
And like my fanpage: Facebook

If you feel like, you can DONATE some spare money clicking on DONATE button at the bottom of the page.

Cheers, my man




19.02.2018, Poniedzialek

Moj nocny prom z wyspy Koh Tao przybil do portu w Suratthani o 5:00 rano. Bylo jeszcze ciemno, ale przede mna byl dlugi spacer do glownej drogi, wiec postanowilem nie tracic czasu i po prostu dotrzec tam najszybciej, jak sie da. Moim celem na dzis bylo miasteczko oddalone o okolo 100km, gdzie mialem zaczac kolejny wolontariat. 100km to nie duzo, powinienem dac rade przed poludniem.

Dwie godziny pozniej, o 7:00, znalazlem dobre miejsce do lapania stopa. Slonce juz wstalo, bylo jasno, wiec po prostu stanalem na poboczu i wyciagnalem kciuk w gore. Pogoda byla swietna – troche chmur, ale cieplo, nie goraco. Po jakiejs godzinie udalo mi sie zatrzymac slodka pare w ciezarowce. Nie potrafili mowic po angielsku, ale mielismy nasz wspanialy tlumacz google : ) Powiedzialem im (a raczej napisalem), ze staram sie dotrzec do miejscowosci Nakhon Si Thammarat i okazalo sie, ze tam wlasnie jada („SUPER!” – pomyslalem), ale moj problem tkwil w tym, ze nie wiedzialem, gdzie dokladnie zmierzam. Moim celem byla szkola, gdzie mialem zatrzymac sie na kilka tygodni uczac angielskiego. Zapytali mnie wiec o nazwe szkoly, przeszukali internet i po chwili oglosili, ze moja szkola wcale nie jest tam, gdzie chce sie dostac, czyli tam, gdzie jada… To bylo niemale zaskoczenie dla mnie.

Na szczescie, szkola byla niedaleko, bo tylko 40km stamtad, wiec nie bylo tak zle. Mialem numer komorkowy dyrektorki szkoly, wiec moj kierowca zadzwonil do niej i zapytal o dokladny adres. Od tej chwili bylem bezpieczny, bo dokladnie wiedzialem, gdzie jechac. No co, prawie. Moj kierowca zostawil mnie gdzies w miescie, dal mi kartke papieru z napisanym adresem po Tajsku, co mialem pokazac kierowcom, zeby mnie tam zabrali. „Super, moge to zrobic” – pomyslalem, ale bylem nieco zmieszany.

W kazdym razie kupili mi najpierw obiad, zyczyli mi powodzenia i znowu bylem na trasie, sam. Na szczescie, nie na dlugo. Moj kierowca wskazal mi glowna droge prowadzaca na poludnie, czyli do mojego celu. Od razu zobaczylem zaparkowany na poboczu samochod z wlaczonym silnikiem, wiec postanowilem sprobowac szczescia. Kobieta byla rodowita Tajka, mieszkajaca w Niemczech (jak wspomniala pozniej). Pokazalem jej kartke z adresem, na co (NIESPODZIEWANIE) odpowiedziala „O, to moje rodzinne miasteczko. Wlasnie tam jade, to moge cie zabrac.” „WOW! To byla szybka akcja!” Wszedlem do klimatyzowanego, nowego auta i odtad bylem na drodze do celu. W miedzyczasie mleko kokosowe, ktore mi kupila i w trase.

Kobieta byla naprawde mila i uprzejma. W samochodzie byl z nami jej znajomy (chlopak/maz/nie wiem) z Niemiec. Poprzedniego dnia przylecieli stamtad na jeden dzien do Tajlandii. Nastepnego dnia wracali z powrotem. Mialem wiec szczescie spotkac ich : )

Kiedy dotarlismy do miasteczka, kobieta najpierw pokazala mi swoj dom, ktory byl przepiekny, poniewaz usytuowany byl w srodku lasu, doslownie. Caly teren byl otwarty, sypialnia z sofami i telewizorem byla praktycznie na zewnatrz, jedynie pod dachem, wow. Zaproponowala obiad, ale jedyne, czego chcialem, to dotrzec w koncu na moje miejsce i odespac troche. Nie spalem cala poprzednia noc na promie. To byla tragedia. Moj prom na wyspe byl wygodny, mialem lozko, swieza posciel i w ogole. Ale moj prom powrotny, to katastrofa – materace na podlodze jeden obok drugiego, prawie ze na otwartej przestrzeni promu. I gdyby tego bylo malo, byly szerokie na jakies 30cm, SERIO! Pieprzone 30cm (moze 40) na podlodze. Kazdy dotykal kazdego. Jakis gruby koles prawie lezal na mnie. To bylo obrzydliwe. Nienawidze grubych ludzi. To ich wina, ze nie dbaja o siebie. Nie moglem tego zniesc, wiec przenioslem sie na „korytarz”. Jakosc miejsca ta sama z takim samym materacem, ale nie bylo nikogo po bokach. W kazdym razie, nadal otwarta przestrzen – glosny ryk silnika. Po prostu nie spalem cala noc.

Kiedy nareszcie dotarlismy do szkoly, bylem mega szczesliwy, ze widze dyrektorke – to z nia rozmawialem caly ten czas o wolontariacie. Jednoczesnie, bylem bardzo podekscytowany widzac sama szkole i dzieciaki, ktore byly mega zainteresowane mna. Wiesz, nie tylko nowa osoba w szkole, ale Europejczyk! Bialy! Patrzyly na mnie i krzyczaly „HELLO! HELLO!” Bylem przekonany, ze dla niektorych to byly jedyne slowa po angielsku, ktore znaja. Ale byly urocze. Podstawowka i gimnazjum noszoce te same mundurki. Bylem naprawde podekscytowany.

Po rozmowie z dyrektorka i obczajeniu terenu, zabrala mnie do mojego miejsca, w ktorym bede mieszkal przez kilka kolejnych tygodni. Nie oczekiwalem wiele. Lozko i prysznic zawsze sa wystarczajace. Mialem swoj wlasny pokoj, wiec bylo ok. Zabawne bylo to, ze miejsce bylo czescia terenu policyjnego. Maz dyrektorki byl policjantem. Jego pokoj byl na dole, moj na gorze. Jego pokoj byl pelen plakatow pilkarskich, plakatow z dziewczynami i policyjnych gadzetow. Oczywiscie nie mieszkal tam. To byla jego… „Baza”, tak sadze : ) W moim pokoju rowniez byly jakies plakaty i wiatrak! Z ktorego bylem mega zadowolony. W Tajlandii potrafi byc naprawde goraco.

Zostawilem swoj plecak i pojechalismy do domu dyrektorki na obiad – typowy tajski dom, blisko natury. Zjedlismy typowe tajskie jedzenie, ktore dla mnie zawsze jest zbyt ostre, pogadalismy calkiem dlugo i nareszcie moglem wrocic do swojego pokoju i odespac. Byla jakas 19:00, zajecia zaczynaja sie o 8:30 rano, ale musze byc tam o 7:30. Szkola jest 5 minut drogi ode mnie, ale naprawde musialem odespac.

20.02.2018, Wtorek

Do szkoly dotarlem na czas – 7:30. Kazdego ranka dzieciaki sprzataja teren, spoko opcja. Potem, o 8:00 wszyscy zbieraja sie na zewnatrz przed posagiem Buddy, aby pomodlic sie i zaspiewac ich typowa piosenke. Oczywiscie nie rozumiem Tajskiego, ale piosenka byla naprawde ciepla i pozytywna. Dzieciaki, siedzac, robia jakies gesty podczas spiewania. Szczerze urocze.

Po tej krotkiej uroczystosci dzieciaki koncza sprzatanie i zaczynaja zajecia o 8:30. Tego dnia, Tajska nauczycielka, z ktora mialem wspolpracowac, miala 3 godziny lekcyjne – 13latki, 14latki i 15latki. No coz, musze przyznac, ze nie myslalem, ze pierwszego dnia bede musial juz prowadzic zajecia. Myslalem bardziej o jakiejs obserwacji najpierw, ale „JASNE! DAM RADE!”

Przerobilismy wiec temat przedstawiania sie z jakimis grami. Dzieciaki niekoniecznie mowily po angielsku. Rzadko. Powtarzali struktury po mnie, ale polowa z nich nadal ich nie rozumiala. Oczywiscie byli tez ci uczniowie, ktorzy je rozumieli i potrafili odpowiadac na moje pytania, ale generalnie umiescilbym ich wszystkich na podstawie.

Moje 3 godziny lekcyjne przemienily sie w lekcje breakingu. To bylo niesamowite ile energii te dzieciaki mialy. Tak bardzo wczuly sie w to, co im pokazywalem. Dla nich to bylo cos nowego. Bylem tak daleko od domu, prowadzac lekcje jezyka angielskiego w tajskiej szkole + pokazujac dzieciakom figury breakingu, ktorych wczesniej nie widzialy na oczy. Wow, to bylo cos wielkiego. W tamtym momencie uswiadomilem sobie, ze mam realny wplyw na to, jak te dzieciaki beda postrzegaly swiat. To nic, ze przyjechalem tu tylko na 3 tygodnie, a to byl moj pierwszy dzien w szkole. To wystarczylo, aby pokazac im cos nowego spoza ich malego swiatka. Wlasciwie to juz ich nauczylem czegos nowego z zewnatrz, bo niektorzy potrafili na koncu zrobic „baby-freeze” (jedna z figur breakingu)! Calkowicie zapomnielismy o nauce angielskiego. Mielismy swoje gesty, mimike i ekspresje, aby komunikowac sie wzajemnie, a to bylo najwazniejsze – dobrze sie bawic, nie zwazajac na bariery, jakie staly pomiedzy nami. Bariera jezykowa? Prosze cie, to byl Hip Hop. Each One Teach One – Kazdy uczy kazdego.
Moje wszystkie 3 zajecia wygladaly tak samo. Zaczelismy od przedstawiania sie, poniewaz dzieciaki nie znaly mnie, ani ja nie znalem ich, a potem przeszlismy do breakingu. Niewiarygodne. +100 do doswiadczenia. Wszyscy mielismy nie lada ubaw. Dzieciaki biegaly wokolo mnie krzyczac „TEACHER! TEACHER!” Nie jestem w stanie zliczyc ile „piatek” zbilem tego dnia. Kazdy chcial zbic ze mna „piatke”. Niesamowite.

21.02.2018, Sroda

Bylem naprawde wdzieczny za to, ze tajska nauczycieka jest ze mna caly czas. Czasami komunikacja z uczniami byla niemozliwa, ale wtedy byla ona – tlumaczyla moje slowa, wiec dzieciaki wiedzialy co robic.

Ten dzien zlecial podobnie, ale tego dnia zrobilismy wiecej angielskiego, niz breakingu. Rozmawialismy o tym, co dzieciaki lubia, a czego nie. Prosty temat, ale nadal polowa z nich miala problemy. No coz, nie spodziewalem sie, ze praca tutaj bedzie latwa. Mowilem sobie, ze przyjechalem tutaj tylko na 3 tygodnie, ktore szybko zleca. Wyglada wiec na to, ze mam 3 tygodnie, aby sprawic, ze dzieciaki zaczna inaczej postrzegac pewne rzeczy i zrozumieja bardziej jezyk angielski. Za 3 tygodnie zaczynaja wakacje, wiec zostaje tutaj do konca roku szkolnego.

22.02.2018, Czwartek

Tego dnia tajska nauczycielka miala jakas konferencje, wiec zostalem sam na caly dzien z dzieciakami. Nie bylem zestresowany. Dzieciaki byly niesamowite. Smialy sie ciagle i byly chetne, aby uczestniczyc w zajeciach. Bylem jedynie nieco zmieszany co do tego, czy powinienem isc z programem, czy zrobic powtorzenie, ktorego potrzebowaly. Postanowilem zrobic powtorzenie z przedstawiania sie oraz rozmowy o tym co lubia, a czego nie. To byl dobry wybor. Dzieciaki nadal mialy luki w tych tematach, ktore mam nadzieje udalo mi sie zalatac. Przygotowalem kilka zabaw i rozszerzylem temat. I oczywiscie… Udalo nam sie zrobic troche breakingu! : D Ponizej mozecie obczaic filmy z naszych zajec angielskiego, ktore przemienily sie w zajecia breakignu:

Wolontariat w Tajlandii – breaking 1

Wolontariat w Tajlandii – breaking 2

Zajęcia breakdance

Kiedy odwiedzasz jakis kraj podczas urlopu/wakacji, to nie wczuwasz sie w sytuacje wewnatrz i nie zadajesz zadnych pytan odnosnie tego. Po prostu nie obchodzi cie to i jest to calkowicie zrozumiale. Normalnie tez zajalbym sie soba, chcialbym sie bawic, a nie zastanawiac sie, dlaczego sytuacja jest taka, a nie inna. Dlaczego ci ludzie nie mowia po angielsku, ktory jest jezykiem miedzynarodowym? Dlaczego Sa szczesliwi albo smutni? Dlaczego sa biedni albo bogaci? Chcesz po prostu odpoczac od pracy i jest to w porzadku. Nie ma w tym nic zlego. Ale wiesz? Mega, mega ciesze sie, ze ja nie jestem na urlopie i nie musze za 2, 3 tygodnie wracac do pracy ze zla mina, bo moje biurko juz na mnie czeka. Moge tutaj poswiecic realny czas na odkrywanie, patrzenie, sluchanie i rozumienie. Ludzie tutaj sa tacy sami, jak u nas. Maja te sama krew, marzenia, uczucia i emocje. Maja te same potrzeby i pragnienia. Jedyna roznica jest kolor skory. Ale sprobuj mieszkac tutaj przez cale swoje zycie, gdzie temperatura jest ciagle na poziomie 40stopni. Ich przodkowie mieszkali tutaj, wiec mieszkaja i oni. My nawet nie mamy czasu sie opalic, bo mamy cztery pory roku i prace, z ktorej nie jestesmy zadowoleni, ale i tak spedzamy w niej wiekszosc naszego dnia/zycia.

Kolejna sprawa – to tylko piaty kraj, ktory odwiedzilem podczas swojej podrozy dookola swiata, ale zdazylem zauwazyc pewna zaleznosc – im spoleczenstwo bardziej biedne, tym bardziej przyjazne. Serio. Nie widzialem jeszcze smutnego Taja. Oni po prostu smieja sie caly czas. Wiesz dlaczego? Oni nie maja pieniedzy na wszystkie luksusy, ktore znamy my. Nie podrozuja za ocean i nie spia w luksusowych hotelach. Nie chodza po drogich centrach handlowych i nie wydaja kupy siana na nowe najki. Sa szczesliwi, bo zyja, bo sa zdrowi, bo panuje pokoj, bo maja przynajmniej ryz, aby nakarmic dzieci. To jest cos, czego Europejczycy prawdopodobnie nigdy nie zrozumieja. Smutne, ale prawdziwe. Jesli ludzie nie dostrzega, co dzieje sie poza ich drogimi domami i samochodami, nigdy nie beda w stanie docenic to, co maja. Wlasnie, narazie chca po prostu MIEC.

Spojrz, przed Tajlandia bylem w Singapurze. Kraj jest naprawde bogaty. Ma dobra lokalizacja pomiedzy Chinami, a Indonezja, wiec to wlasnie tutaj oba te kraje handluja miedzy soba. Wspaniale rozbudowany morski rynek, gdzie inne kraje zostawiaja duzo pieniedzy. I uwierz mi, rzad singapurski nie trwoni bezmyslnie pieniedzy. Mozesz naprawde zobaczyc, gdzie pieniadze ida. Ludzie maja wszystko, czego potrzebuja, aby byc szczesliwymi, aby miec bezpieczny i czysty kraj oraz aby byl gotowy do zamieszkania przez ich dzieci. Ale co z ludzmi? No coz, jak juz pisalem w jednym z poprzednich wpisow „Sinagapore experience” (co jest moim doswiadczeniem, niczyim innym) – ludzie po prostu nie wiedza, jak korzystac z tych dobr, jak zyc pelnia zycia, jak docenic to, co maja oraz jak doswiadczac tego, co naprawde ma znaczenie. To tylko dowod na to, ze „im spoleczenstwo bardziej biedne, tym bardziej przyjazne.” I wydaje mi sie, ze to powiedzenie zostanie ze mna przez caly okres trwania mojej podrozy. Nie sadze, aby stalo sie cos, co udowodni mi, ze jest inaczej.

W kazdym razie jestem na swojej misji – sprawic, aby dzieciaki zrozumialy i zobaczyly wiecej, bo poki co nadal nie sa swiadome tego, jak trudne spoleczenstwo potrafi byc. Ale jesli tylko ich rodzice przeleja w nich wiedze o tym, jak doceniac kazda mala rzecz, to mysle, ze beda kolejnymi dobrymi ludzmi chodzacymi po Ziemi. I naprawde zaluje, ze na poczatku myslalem „zle” o tych dzieciakach, kiedy patrzylem przez pryzmat poziomu jezyka angielskiego, na jakim sie znajduja. Angielski, jak kazdy inny jezyk, moze byc przyswojony. Mozna sie go nauczyc kiedykolwiek. Moze beda go potrzebowaly, a moze nie. Zdecydowanie wartym jest sprobowanie nauczenie sie go, bo jest jezykiem miedzynarodowym.

Ale co chce powiedziec, to to, ze teraz, po 2 tygodniach spedzonych tutaj wiem, ze dzieciaki maja cos bardziej wartosciowego, niz wiedza na temat jezyka angielskiego – szacunek do siebie nawzajem. Brzmi zabawnie? Standardowa forma witania sie w Tajlandii polega na lekkim uklonie glowa oraz zlozeniu rak razem, jak bysmy sie modlili. Tajowie wykonuja te gesty nie tylko wtedy, kiedy sie modla, ale rowniez wtedy, kiedy witaja kogos, albo zegnaja, albo dziekuja. To naprawde swietna praktyka. I wyobraz sobie teraz te male dzieciaki z podstawowki, ktore sa tak pelne szacunku do siebie nawzajem, ze codziennie wykonuja te gesty, kiedy witaja nauczycieli rano (nawet mnie). Znaja one moralne zasady zachowania. Nadal sa dziecmi, wiec nadal chca sie bawic, wiec to zrozumiale, ze czasami cos zbroja, poniewaz sa pelne energii, ale moje ogolne odczucia na ich temat sa zdecydowane lepsze, niz te, ktore mam na temat Europejskich dzieciakow. Te z Europy nie maja za grosz szacunku. Zazywaja narkotyki i spozywaja alkohol w wieku lat 16 (albo i wczesniej). Dzieje sie tak, bo dostep jest latwy. Narkotyki mozna dostac wszedzie w Europie bardzo latwo. Plus oczywiscie ich rodzice zazwyczaj sa ZA BARDZO zwiazani z robieniem kariery. Sa tak bardzo wpatrzeni w pieniadze, ze nie maja czasu, aby spedzic go z rodzinami, aby patrzec, jak ich dzieci rosna, aby wysilic sie odrobine i nauczyc czegokolwiek wlasne dziecko. Nie mowie koniecznie o jakichs zasadach moralnych, ale chocby o jakiejs malej umiejetnosci, ktora rozwinelaby pasje. Europejscy rodzice po prostu nie maja czasu wychowywac wlasne dziecko. Po co wiec robia dzieci, skoro pieniadze sa wszystkim, czego potrzebuja? Maja dzieci, ale placa opiekunkom, aby ich wychowywaly.

Wiesz, wczesniej nie bylem swiadomy sytuacji, poniewaz rowniez bylem czescia matriksa. Moje oczy byly pokryte szybkoscia wielkomiejskiego zycia. Widzialem tylko potrzebe robienia pieniedzy, bo czynsz musi byc oplacony, rachunek musi byc oplacony oraz jedzenie musi byc kupione. To wszystko, czy cos ominalem? No tak, jesli nie maz dzieci albo czegokolwiek, co moglbys robic po pracy, to i alkohol musi byc kupiony.

Nienawidze tej perspektywy teraz. Ciesze sie bardzo, ze ja mialem (i nadal mam) swoja wlasna rzecz – breaking. Oczywiscie i ja wyskoczylem czasami na piwo, ale mialem swoja rzecz. Moglem isc na sale i pozwolic moim zlym emocjom uwolnic sie i zostawic mnie. W innym razie, wydawalbym swoje pieniadze na niepotrzebne rzeczy, ktore prowadzilyby do niczego i sprawialy, ze moje zycie byloby bardziej zaszufladkowane.

Dzieki tej podrozy jestem w stanie dostrzec wiecej rzeczy. Dostrzegam wyzszosc relacji miedzyludzkich nad rzeczami, ktore mozesz kupic. Te dzieciaki tutaj nie maja prawie nic. Spoleczenstwo tutaj nie jest bogate w pieniadze, ALE… Jest bogate w emocje i uczucia. Potrafia dzielic sie nimi i nie wstydza sie tego. My – Europejczycy, wstydzimy sie mowic prawde oraz rozmawiac o uczuciach i emocjach. Czekamy na idealny moment, aby cos sie stalo podczas, kiedy… Nasze aktualne zycie, nasz dzisiejszy dzien jest idealnym momentem. Dzis jest nasze idealne teraz. Zyjemy.
Nie chce stracic mojego „teraz”. Chce miec czas dla ludzi.





Nie zapomnij udostepnic bloga.

Mozesz rowniez sprawdzic moj kanal: Instagram

Zasubskrybowac moja kanal Youtube, gdzie wrzucam ciagle surowe filmy GoPro: YouTube

Oraz sprawdzic moj fanpejdz: Facebook

A jesli uwazasz, ze to, co robie i pisze ma sens, mozesz wspomoc mnie finansowo w mojej podrozy, klikajac przycisk na samym dole strony „DONATE”.

Pozdrowionka, ziomeczku.

Dodaj komentarz