MGradowski Trip #22 Volcano trekking

23.04.2018, Monday, 1:00am

My phone alarm is ringing. At the very moment Im wondering if I really want to do that. All the people from the
hostel are still sleeping and will be doing so for next couple of hours. But as it was said in the Polish book „Latarnik”
(Henryk Sienkiewicz): „Somebody has to work, so somebody can sleep.” So let them sleep and in the meantime I will
take care of creating my own history.

Mount Agung is a still active volcano on Bali island, that height is, regarding Wikipedia, 2995m, regarding Google
3031m and regarding TripAdvisor 3124m above the water level. Simplifying this – 3000m. Sadly, because of all the
irregularities with blowing with smoke and ash and being currently more frequent when it comes to shakes and
even eruptions, its height is being lowered and lowered, so its possible for Wikipedia to be the most precise source of information here. Its last eruption took place in February this year, what cause raising the alert til the highest, 4th level of eruption risk. Before that, eruption took place in November, 2017. Very first eruption is dated to occur in 1820, then 143 years later – 1963, with the result of few thousands people being dead. Additionally, Balinese people believe gods to reside in the mountain, which is a good reason for them to biuld their houses facing it along with the beds they sleep in.

You may find interesting the fact that in 1963, in the year of big explosion, Hindu people, as the major religion on the
island, were supposed to run a special ritual, so called „Eka Dasa Rudra”, which is being held once in 100 years, to keep the planet Earth safe, to prevent it from all the disasters angry gods may treat it with. After the first earthquakes that happened just at the beginning of the year it was assumed it is now too late, to grace the gods. Plans had remained untouched then, and the ritual had been run. Unfortunately, it wasnt enough, as like I said – the volcano had erupted taking away few thousands people. What can be surprising, is that even though there is still high risk of eruption, Besakih temple, which had beeb built at the bottom of thr mountain to grace the gods, is one of the most vsited temple by Balinese people. It only proves how much they believe in their gods, their power, anger, that they occupy the mountain and that their prays can have an actual impact on their minds. Incredible. If you could only see all the joss sticks being lighted on the street, in frony of the houses, during all the day and all the duties they have. Small wicker baskets are being decorated with flowers, then they put the joss sticks in it, and let it out in front of the house, shop, everywhere. Asia keeps surprising me.

Coming back to the night 22-23 of April. After a second of analysing the situation I got up quickly as I knew now is my
time. My two main goals before flying to Bali were rice terraces and volcano. None of those have I seen before, so I
wanted to get up even more and to reach the goal, which was – to see the sunrise from up the top of the volcano.
Catch was – I was about to start my trekking from the west, so I actually had to reach the top to see the sun at all.

Agung volcano has two trails:

1. South trail – easier and shorter, as to reach the summit one need 3 to 4 hours and is said to be less

2. West trail – which is said to be more difficult and longer as people reach the top after 6 to 7 hours trekking.
Trail is really challenging mostly because of the ground not being stable, the path not being properly marked
and covere with lots of broken trees and sticks, what really doesnt make it easy. I obviously chose this one. I
know what it means to be in the mountains, i know myself, my abilities, limits and ambitions. If I say I wanna
reach the volcano, I go for it.

And so at 2:00am two guys from Manchester, England, came to my hostel to pick me up and off we were on our
scooters to the bottom of the mountain, which was 40km away, were we started our trekking. We were ready to pay
the entrance fee, but when we reached the place at 3:00am, the only thing we paid attention to was the huge
Besakih temple. It was enormous, it had many steps and after reaching next level there were another and after
passing few of them there was the place where the trail starts. All the are was empty, there was nobody’s home, so
there was nobody to charge us for the entrance. We were more than glad as we knew masses pay for the guide,
along with the breakfast and pick-up from the hostel around 400k IND (around 25EUR). Its way too much for somebody telling you how and where to go. Of course, if somebody has never been to mountains or or is still not confident enough, then its probably not much, as u pay for your safety, but from my perspective, I didnt see any point of paying. And so it happened that my only expenses to climb up inactive Agung volcano was filling up my scooter with some petrol, 10k IND, as I still had half of it. “Sweet, lets start then.” Guys quickly took some photos of the temple and the sky full of stars and few seconds later off we were on the track.

I was extremely hyped. My last trekking took place back in Poland, January, 2016 in Sudety mountains. Peak of Śieżka is 1603m above the sea level, so it was half of the volcano I was about to climb, plus it wasnt as challenging as Agung was said to be, but I reached in in winter. This time though, I was about to reach the summit of one of the hardest mountains in the whole Indonesia, at night what was making my excitation even higher and I just couldnt wait to see the orange sky at the sunrise.

It was pitch black in the forest. All we could see was our torch light, but also the sky full of stars and when we got a
little bit higher, we could as well see the night city lights that still slept. Magical view. There were no clouds, what
gave us hope to see one of the most magnificent sunrises in our lives. So we kept going, I was at the front, bushes
were getting thicker, path was getting gradually harder and more steepy, but I knew what I wanted.

After 1 hour of trekking, however, there happened something, what I actually expected – English guys couldnt make
it. They gave up and went back down. At this stage I didnt even fe l its hard to walk. Ive been there before, I knew
what I was doing. And so we split, said goodbye and looked at the trail. It was pitch black, I couldnt see a thing, but I
took a deep breath and continued trekking. I knew I want it. I came here for the victory.

On my way I stopped by few times to look around the island, or its lights. I was getting higher and higer, I could see
more and more and I felt better and better. I also got more and more tired, but at the same time I smiled to myself more often seeing how high I getting with every minute.

I lost the path few times, which was already not clear, even during the day. When I realized Im outsde the path
though, there helped me… MAPS.ME – an android app. You may say its not perfect, but surprisingly the Agung trail
was clearly located. Thanks to that I could get back on track every time. I was so glad I took my phone with me.

I fell down few times as well. It was completely dark and slippery, the path was most of the time covered with
broken trees and sticks or it was just difficult itself. I knew Im all wet and dirty and it ws getting cold and colder. But I
kept going. Before we split with guys I told them I came to see volcano. I just couldt go back.

The trekk itself I could divide into 3 mental stages:

1. Excitement.
2. Doubt.
3. Determination.

I so much wanted to see the volcano for the first time in my life. Im not even able to describe, how eager to do that I
was. But still I sat down few times on my way, I realised how far the summit was, and that was the time of doubts. I
started to think about giving up. There were moments I thought Im not gonna make it. Especially that my knee
started to hurt. Every step got extremely hard. In those moments, however, I started to think about the reasons of of
my around the world trip and and that I might never go back to Bali, which would be pity to give up from reaching
the volcano being halfway. And so I got up every time being more confident of my mission. Believe me or not, but I
kept repeating aloud “I want to do that. I can do that. I will do that.” It may be stupid, but when you on your own
against nature, you’re the only one who can motivate you to take action. And so if you start to think as “How tired I
am, I cannot make it” and resting every 30 seconds making longer and longer breaks, then its simple – you demotivate yourself. This is one of those psychological tricks. Everybody knows about it, but most of them thinks its bullshit and probably even now will laugh at it while reading my blog. But thats fine. After all Im the one who’s
reaching the mountains, not them.

Few times on my way I thought Im close. After I got to a place that was supposed to be the top, it occured to be just
one of the points on the way. I was running out of strenght, but I kept going. After I reached one of the “tops” I
thought its over. I laid down at around 2800m, I closed my eyes and I was ready to fall asleep and wake up after few
hours being ready to go back down. I was running out of water, it was cold, wind was blowing really hard and I was completely broke. Plus my knee… Disaster. I wanted to be at the bottom of the mountain. Take my scooter and drive back to the hostel and drink an ice cold water.

After 5 minutes or so I looked up, then looked at the island and I really wanted to give up. Again. The day had already
started, I could see the sea and all the coast. I assumed the sun had already risen or was about to rise in a minute. “I
failed then” I thought. “I havent reached my goal, which was to see the sunrise from the top of the mountain. But
what should I do now? Go back and tell the people I reached the summit even though I havent? Or tell the truth, that
I havent done this because I gave up just before the finish line?” I didnt know what was worse. I kept repeating I came for the victory and I will not go down the mountain, till I get it.

I took a small sip of water, got up again and started my slow way up. The pressure high, mountain was really difficult to handle. It wasnt just a trekking anymore. That was the actual climbing. I couldnt help using my both hands, so I
almost crawled. I was all dirty, but my determination reached its highest level. The decision had been made – Im
climbing up the highest volcano on the island.

23.04.2018, Monday, 8:00am

I had reached the summit of Agung volcano. I could see all the Bali island, beautiful beaches, magnificent sun
reflection in the Sea of Bali plus some other islands around. That was special, extraordinary, one and only experience. I stood at the top of the world. I could do everything.

The view was breath-taking, literally. Wind was blowing really hard. I was glad to have my winter hat and a jumper, as it was really cold at some points. Sometimes I even had to sit down for awhile not to be blown away. I took many photos, each side. I kept in mind that the volcano is still active and can erupt any second, so I could spend there as much time as I wanted. There – on the roof of the world. However, I spent there 1 hour, cherishing the moment, the view, the beauty of nature but also my own achievement. I was really proud of myself. After all the battle I fought against the mountain and myself for 5 long and exhausting hours, I was really proud of myself. Not only because I
reached the top of the mountain. But also because I won the battle against myself. Once again I had a chance to test
my character, my personality, get to know with my abilities and limits. Or their lack. There are no limits. We are the ones who create them. We are the ones who create obstacles and fall over bumping on them. We are the ones who try to prevent us from doing big things. Why should we listen to the inner voice telling us we cannot do something? Im not even talking about other people telling us this, as this is real bullshit. They canot do it, so they try to tell u, that u cant do it too. They are the ones who are afraid and who remain in the shadow of themselves. But you dont have to listen to that trash talking, as you already are able to do amazing things. You are already able to reach whatever goal you want. Write it down then today, and wake up tomorrow with a good attitude and make the first step to fulfill it. I believe in you. Now its your turn.

Photos below.

There you can mostly photos fron the top of the mountain. In the background you can see smaller volcano – Batur, 1717m above the sea level, which is inactive. You can even find restauranrs at its top, lol.

There is also a photo of a Besakih temple, buolt at the bottom of Agung volcano, to praise the gods.

There are also two photos of a strange shadow. Thats the shadow of the mountain and is spread for few houndreds of metres, its not as small as it looks like : )

>> EDIT: Yesterday, 1st of May, I hit the volcano again. It wss close not to, as we got almost stopped – 3 hours before we got there, volcano got erupted with small blows of magma, so nobody knew what to expect. We decided to take the risk and do it anyway. It was so damn worth it.

Videos from my first trekking had disappeared, but I have some from the second, for instance the inside of the still active crater. We were told not to share it anywhere, so for now Im sharing only short trekking video, but stay tuned and subsctibe my YouTube channel, maybe soon there will be new video… : )




23.04.2018, poniedziałek, 1:00 rano

Dzwoni budzik. W pierwszej chwili zastanawiam się, czy naprawdę chce mi się to robić. Wszyscy ludzie w hostelu śpią i będą jeszcze spać przez kilka godzin. No właśnie. Ale jak powiedział bohater książki „Latarnik” – „Ktoś musi pracować, żeby ktoś inny mógł spać.” Tak więc niech śpią dalej, a ja zajmę się tworzenie swojej historii.

Góra Agung, to wciąż aktywny wulkan na wyspie Bali, liczący według Wikipedii 2995m, według Googla 3031m, a według TripAdvisora 3124m n.p.m. Upraszczając więc – 3000m. Poprzez nieregularne wybuchy dymu i popiołu jednak, oraz wzmagające się ostatnio erupcje, jego wysokość niestety się obniża, więc bardzo możliwe, że to Wikipedia podaje prawidłową wysokość. Jego ostatnia erupcja miała miejsce w lutym tego roku, co spowodowało podniesienie alertu do najwyższego, czwartego poziomu zagrożenia. Przed tym wybuch nastąpił w listopadzie, 2017. Pierwszy wybuch wlkanu odnotowane ok. 1820roku, potem w 1963, kiedy to zginęło kilka tysięcy ludzi. Ponadto, Balijczycy wierzą, że Góra Anung jest siedzibą bogów, co jest wystarczającym powodem, aby ich domy oraz zagłówki łóżek skierowane były właśnie w stronę góry.

Ciekawostką jest fakt, że w 1963 roku, kiedy to doszło do ogromnej eksplozji, Hindusi, jako dominująca religia na wyspie, mieli przeprowadzić specjalny rytuał, tzw. „Eka Dasa Rudra”, który odprawiany jest raz na 100 lat, w celu „uzdrowienia” świata, bądź raczej uchronienia go od kataklizmów, które zesłane mogą zostać poprzez rozgniewanie bogów. Po pierwszych wstrząsach, które nastąpiły już na początku tego roku uznano, że gniew bogów jest zbyt wielki, aby ich ułaskawić. Nie zmieniono jednak planów, a rytuał został przeprowadzony. Niestety chyba to nie wystarczyło tym razem, bo wybuch, jak już wspomniałem, pochłonął kilka tysięcy ofiar. O dziwo jednak, pomimo nadal wiszącej czarnej chmury nad wulkanem, świątynia Besakih, która zbudowana została u podnóża góry od strony zachodniej, aby ułaskawić bogów, jest jedną z najczęściej odwiedzanych świątyń na wyspie. Dowodzi to tylko temu, jak mocno Balijczycy wierzą w swoich bogów, w ich gniew, moc, w to, że sama góra jest ich siedzibą oraz w to, że mają faktyczny wpływ na ich zachowanie. Niesamowita sprawa. Gdybyś mógł tylko zobaczyć te wszystkie kadzidełka palone na ulicach, przed domami, o każdej porze dnia oraz podczas jakiejkolwiek czynności. Ozdabiają oni kwiatami małe koszyczki, w które wtykają kadzidełka, a następnie wystawiają je na ulicy przed domem, czy sklepem, dosłownie wszędzie. Azja nie przestaje mnie zadziwiać.

Wracając jednak do nocy z 22 na 23 kwietnia. Po sekundzie analizy podniosłem się szybko, bo wiedziałem, że to mój czas. Moimi dwoma głównymi celami przed przylotem na Bali były pola ryżowe oraz wulkan. Ani jednego, ani drugiego nie widziałem nigdy wcześniej, więc tym bardziej byłem świadomy tego, że chcę wstać rano, aby dotrzeć na szczyt na czas, tj., aby zobaczyć wschód słońca z samego szczytu. Haczyk polegał na tym, że wspinaczkę miałem rozpocząć od strony zachodniej, więc rzeczywiście musiałem dotrzeć na szczyt, aby zobaczyć słońce w ogóle.

Wulkan Agung posiada dwie trasy:

1. Od strony południowej, która uznawana jest za prostszą i krótszą, ponieważ dotarcie na szczyt zajmuje od 3 do 4 godzin, a trasa nie jest zbyt wymagająca.

2. Od strony zachodniej, która jest dłuższa i trudniejsza, ponieważ jak donoszą inni, dotarcie na szczyt zajmuje od 6 do 7 godzin, a trasa jest naprawdę wymagająca, głównie ze względu na niestabilny grunt, niezbyt dobrze oznakowany szlak oraz masa poprzewracanych drzew i gałęzki, utrudniających przedarcie się. Oczywiście wybrałem tę trasę. Wiem, co to znaczy być w górach, znam siebie, swoje limity, możliwości oraz ambicje. Jeśli mówię, że chcę zdobyć wulkan, rzucam się na niego.

Tak więc o godzinie 2:00 dwóch gości z Manchasteru, w Anglii, podbija pod pod mój hostel, skąd ciśniemy skuterami niecałe 40km do podnóża góry, skąd zaczynamy trekking. Byliśmy przygotowani na opłatę za wejście, ale gdy ok. 3:00 dotarliśmy na miejsce jedyne, co przykuwało naszą uwagę, to ogrom świątyni Besakih. Była ogromna, miała wiele schodów, a po pokonaniu kolejnego poziomu, przed nami ukazywał się kolejny, aż w końcu po kilku z nich, dotarliśmy do miejsca, w którym zaczynał się szlak. Cały terem był pusty, nie było ani żywej duszy, stąd też nikogo, komu moglibyśmy zapłacić za wejście. Ucieszyło nas to oczywiście, bo wiedzieliśmy, że masa turystów kupuje przewodnika wraz ze śniadaniem i odbiorem spod hotelu za jakieś 400 tysięcy IND (Indonezyjskiej Rupii), tj. ok. 100zł. To całkiem sporo za kogoś, kto pokazuje ci jak i którędy iść. Oczywiście jeśli ktoś nigdy przedtem nie był w górach, albo nadal nie jest pewny siebie, to zapewne warto zapłacić, ale z mojej perspektywy nie widziałem żadnego sensu płacenia. Tak więc okazało się, że mój jedyny wydatek, to zatankowanie skutera do pełna, czyli 10 tysięcy IND, ok. 2,50zł, ponieważ miałem jeszcze połowę w baku. „Pięknie, zaczynajmy więc”. Chłopaki pocykali kilka fotek świątyni oraz nieba pełnego gwiazd i chwilę potem byliśmy na trasie.

Byłem mega podekscytowany. Mój ostatni trekking był w Polsce, w styczniu 2016 roku w Sudetach. Śnieżka liczy 1603m n.p.m., więc połowa mniej, niż wulkan, który stał przede mną, plus Śnieżka nie była aż tak wymagająca, ale zaliczałem ją w zimie. Teraz jednak zaliczałem jeden z najtrudniejszych szczytów w całej Indonezj, w dodatku nocą, więc tym bardziej ekscytacja sięgała zenitu, a ja nie mogłem doczekać się widoku pomarańczowego nieba o wschodzie słońca.

W lesie było mega ciemno. Jedyne, co widzieliśmy, to małe światła latarek, ale i również niebo pełne gwiazd, a jak byliśmy nieco wyżej, to i również światła nadal owianego mrokiem miasta. Magiczny widok. Kompletnie nie było chmur, co dawało nadzieję na piękny wschód słońca. Szliśmy więc przed siebie, ja na przodzie, roślinność była jakby coraz gęstsza, trasa stopniowo trudniejsza i bardziej stroma, ale wiedziałem, czego chcę.

Po godzinie wędrówki jednak stało się to, czego się obawiałem – chłopaki z Anglii nie dali rady. Postanowili dać za wygraną i wócić z powrotem na dół. Na tym etapie wcale nie odczuwałem, że jest ciężko. Bywałem w podobnych sytuacjach, wiedziałem na co się porywam. Pożegnałem więc chłopaków, po czym odwróciłem się w stronę góry, rozejrzałem się po totalnej nicości, głęboki oddech i w drogę. Wiedziałem, że tego chcę. Przyszedłem po zwycięstwo.
Po drodze kilka razy zatrzymywałem się, aby popatrzeć na wyspę. Byłem coraz wyżej, coraz więcej widziałem, coraz lepiej się czułem. Robiłem się coraz bardziej zmęczony, ale coraz częściej śmiałem się do siebie widząc, jak daleko docieram z każdą minutą.

Kilka razy zgubiłem szlak, który już i tak był słabo widoczny w ciemności. Nawet, gdy potem w ciągu dnia schodziłem, ciężko czasami było za nim podążać. Gdy natomiast zorientowałem się, że jestem poza szlakiem, uratowała mna… Aplikacja w telefonie – MAPS.ME. Wiele złego można o niej powiedzieć, ale szlak na górę Agung był świetnie zlokalizowany. O dziwo za każdym razem łapałem szlak z powrotem, dzięki tej właśnie aplikacji. Byłem wdzięczny, że wziąłem telefon.

Wiele razy też upadłem. Było mega ciemno, szlak często zatamowany drzewami i gałęziami albo w ogóle trudnością samą w sobie. Ponadto było mokro i ślisko. Czułem, że jestem cały brudny i mokry. Ale szedłem dalej. Przed pożegnaniem powiedziałem chłopakom, że przyszedłem zobaczyć wulkan, więc nie mogę się teraz wycofać.

Samą wspinaczkę z perspektywy mentalnej mógłbym podzielić na 3 etapy:

1. Ekscytacja.
2. Zwątpienie.
3. Determinacja.

Bardzo chciałem zobaczyć wulkan po raz pierwszy w życiu. Nie jestem w stanie opisać, jak bardzo chętny do działania byłem. Jednak na szlaku kilka razy usiadłem, popatrzyłem jak daleko był szczyt i zaczynały wdzierać się we mnie myśli o powrocie. Tym bardziej, że kolano zaczęło mnie strasznie boleć. Każdy krok był mega bolesny. W tych chwilach jednak myślałem o powodach swojej wyprawy dookoła świata oraz o tym, że być może nigdy już na Bali nie wrócę i byłby wstyd zejść z wulkanu będąc w połowie. Wstawałem więc za każdym razem idąc coraz pewniej do góry. Możesz mi wierzyć lub nie, ale wielokrotnie powtarzałem na głos „Chcę to zrobić. Potrafię to zrobić. Zrobię to.” Może i głupie, ale kiedy jesteś sam na sam z naturą, jesteś jedyną osobą, która może zmotywować cię do działania. Jeśli więc zaczniesz myśleć w kategoriach „Ale jestem zmęczony, nie dam rady” oraz zatrzymywać się co 30 sekund i robić co raz to dłuższe przerwy, to sprawa jest jasna – demotywujesz samego siebie. To taki trik psychologiczny. Każdy o nim wie, ale większość myśli, że to bzdury i nawet teraz pewnie się zaśmieje, w chwili czytania tego tekstu. Nie szkodzi. To w końcu ja zdobyłem szczyt, nie oni.

Po drodze kilka razy myślałem, że jestem blisko. Kiedy docierałem na wysokość, która z dołu wyglądała, jak szczyt, okazywało się, że to tylko jeden z etapów, a szczyt jest wyżej. Opadałem z sił, ale szedłem dalej. Po osiągnięciu jednego ze „szczytów” myślałem, że to dosłownie koniec. Położyłem się na wysokości ok. 2800m, zamknąłem oczy i byłem gotowy zasnąć i obudzić się wypoczętym i gotowym do zejścia na dół. Zaczynało brakować mi wody, było zimno, wiatr już tutaj zaczynał strasznie wiać, a ja dosłownie nie miałem najmniejszej chęci ruszać się z miejsca. W dodatku to kolano… Jakaś tragedia. Chciałem być na dole, wsiąść na skuter, podjechać do sklepu i kupić butelkę lodowatej wody.

Podniosłem jednak wzrok po ok. 5 minutach, rozejrzałem się na miasto i szczerze zacząłem myśleć o powrocie. Znowu. Było już dosyć widno. Stwierdziłem, że słońce albo już wzeszło, albo zrobi to lada chwila. „Poniosłem więc porażkę”, pomyślałem. „Nie osiągnąłem celu, jakim było zobaczyć wschód słońca ze szczytu. Ale co mam teraz zrobić? Zejść na dół i powiedzieć znajomym, że wszedłem na szczyt podczas, kiedy nie wszedłem? Albo mówić wprost, że nie dotarłem, bo wycofałem się przed linią mety?” Nie wiedziałem, co gorsze. Zacząłem powtarzać sobie więc, że przyszedłem po zwycięstwo i nie zejdę, póki po nie nie sięgnę.

Wziąłem więc mały łyk wody i wstałem kolejny raz ruszając powolnym krokiem na przód. Góra stawiała wysoko poprzeczkę. To już nie była wędrówka, a wspinaczka. Nie obeszło się bez używania obu rąk, więc można powiedzieć, że wchodziłem na czworaka. Byłem cały brudny, ale moja determinacja osiągnęła maksymalny poziom. Decyzja została podjęta – wchodzę na najwyższy wulkan na wyspie.

23.04.2018, poniedziałek, 8:00 rano

Zdobywam szczyt góry Agung. Widzę całą wyspę Bali, piękne plaże, lays, słońce odbijające się w Morzu Balijskim oraz sąsiednie wyspy. Coś pięknego, niepowtarzalnego, jedynego w swoim rodzaju. Stoję na szczycie świata. Mogę wszystko.

Widok zapiera dech w piersiach, ale również i wiatr. Cieszyłem się, że miałem ze sobą bluzę i czapkę, bo miejscami było naprawdę zimno, ale głównie bardzo niebezpiecznie. Czasami przysiadałem, bo bałem się, że mnie zwieje.

Robiłem dużo zdjęć, z każdej strony. W głowie miałem myśl o tym, że wulkan jest aktywny i rzeczywiście może wybuchnąć w każdej chwili, dlatego nie mogłem pozwolić sobie na długi odpoczynek na dachu świata. Niemniej jednak spędziłem tam godzinę, napawając się soczystością wyspy, pięknem natury, ale i moim własnym osiągnięciem. Byłem z siebie naprawdę dumny. Po tym, jaką walkę toczyłem podczas tych 5 godzin wspinania, naprawdę byłem z siebie dumny. I nie tylko dlatego, że osiągnęłem szczyt góry, ale również dlatego, że wygrałem walkę z samym sobą. Po raz kolejny miałem okazję przetestować swój charakter, swoją osobowość, poznać swoje możliwości i limity. Albo raczej ich brak. Nie ma limitów. My sami sobie je tworzymy. My sami stawiamy bariery i kłody pod własne nogi, o które sami się potykamy. To my sami jesteśmy tymi, którzy próbują powstrzymać nas od robienia wielkich rzeczy. Dlaczego mielibyśmy słuchać wewnętrznego głosu mówiącego nam, że czegoś nie potrafimy? Nie wspominam już nawet o ludziach, którzy próbują nam wmówić, że czegoś nie potrafimy, bo to bzdury. To oni nie potrafią. To oni się boją i to oni pozostaną w cieniu samego siebie. Ale ty nie musisz tego słuchać, bo już jesteś zdolny do osiągnięcia jakiegokolwiek celu. Już jesteś na tyle silny, aby do niego dotrzeć. Zapisz go więc na kartce jeszcze dziś, a jutro obudź się rano i zrób pierwszy krok w stronę jego realizacji. Ja w ciebie wierzę. Teraz ty uwierz w siebie.

Poniżej zdjęcia.

Na zdjęciach głównie wulkan Agung. W tle widać mniejszy wulkan – Batur, nieaktywny, liczący 1717m n.p.m. Na jego szczycie są nawet restauracje, lol.

Jest też jedno zdjęcie ze świątyni Besakih, zbudowanej u podnóża wulkanu, aby ułaskawić bogów.

Są też dwa zdjęcia z dziwnym cieniem w kształcie piramidy – to cień rzucany na szczyt góry i rozpościera się na kilkaset metrów u dołu. Tylko wygląda mały cień : )

>> EDIT: Wczoraj, tj. 1 maja, zaliczyłem wulkan po raz kolejny. Mało brakowało, a zostalibyśmy niewpuszczeni, bo 3 godziny przed startem naszej wspinaczki wulkan wypluł smugi magmy, przez co nie było wiadomo, czego się spodziewać. Postanowiliśmy jednak podjąć ryzyko i zaliczyć wulkan mimo to. I cholernie się opłacało.

Filmy z pierwszej wspinaczki mi zniknęły, ale z drugiej mam kilka, nagrane wnętrze wciąż krateru aktywnego wulkanu. Kategorycznie zabroniono nam udostępniać jakiekolwiek materiały, więc póki co wrzucam tylko krótkie wideo z trekkingu na szczyt. Ale polecam subskrybować kanał, bo może wkrótce pojawi się wideo wnętrza… : )


Jedna myśl na temat “MGradowski Trip #22 Volcano trekking

  1. I have not checked in here for some time because I thought it was getting boring, but the last several posts are good quality so I guess I will add you back to my everyday bloglist. You deserve it my friend 🙂

Dodaj komentarz