MGradowski Trip #23 Inside of the active volcano + video



Within my last entry (CLICK) I described the story of how I reached the highest volcano on Bali, yet still active. That was actually partially true. Yes – I climbed up Agung Mountain, highest on Bali. Yes – I reached the top of it. But did I see the crater? – NO. Sadly, but I hadn’t done much research on that. For my first trekking I picked up one of two ways, longer and harder one. But that one – from Besakih Temple, leads to the top of the mountain, not to the crater itself. You obviously can reach the crater as well, by spreading your trekking up to 7 hours I would say, instead of 5, which I needed to reach the top of the mountain. But as I wrote within the last entry – that trail was really challenging, path wasn’t clear or completely destroyed and that’s why I lost the path few time during my night trekking. Wouldn’t recommend this trail to people who have never done any mountain trekking at all.

Anyway, standing on the highest mountain on Bali, seeing all the island, the shore and the beautiful clouds under me and dying out at the same time of being exhausted is not any good. I knew this trail is not going directly to the crater, but what I didn’t know is that its going to be THAT challenging and that the crater will be THAT far from the top. So I stood on the peak watching the crater and analyzing all the for and against. I had already had few moments when I wanted to give up. I was already completely destroyed + the knee I felt more and more… I just sat down and firmly stated – not today. Decided to take some photos and go down.

For the whole way down, taking every step very carefully not to make the knee-case worse, I kept thinking about the crater itself. That was my goal – to see the crater of an active volcano, not to reach the top of the mountain. I had reached tops before, I know how it tastes like. But going down I still didn’t know how reaching the volcano crater tastes like. I felt disappointed with myself, but I knew I wouldn’t make it with my knee

For few days at the hostel, keeping the knee calm, I still kept thinking about the volcano. There was one evening when we were sitting together at the living room of the hostel and just talking about stuff. One of the girls asked me about the volcano, how it was and stuff. I told her all the truth and then it happened – I started to feel really sorry for myself – I went to see volcano, but I didn’t see it. And during this talk I said something like “Yeah, these are my last days on Bali and Im going to reach the same volcano again. Not lower one, highest one again”. I made a decision just like that, on the spot while talking with this girl. I got hyped again. Kept thinking about the hard trail and imagining myself back there again. But at the same time got so extremely excited that my heart started beating faster just out of thinking about it. That was the sign – I gotta do that. Now I know I gotta do that. And just realized it now, during this talk. Doesn’t matter what knee will say about it – Im going to reach the volcano again on the last but one day of my staying, so it has some time to recover. There were few volunteers to go with me this time, but after all only one of them actually took the chance. So off we were to climb the volcano again, but this time from Pura Pasar Temple, which is said to be shorter, easier and way cleaner than Besakih + it leads directly to the crater, not to the top of the mountain. “Well, doesn’t matter this time for me. I had already reached the top, so all I need now is to see the crater, even at the lowest point of it.”

It was really close for us not to even have a chance to fight against the volcano. We reached the temple at 2am, to make it on time for the sunrise, when suddenly somebody at the temple stopped us. Trust me, when u see a temple like in Mortal Kombat movie at 2am and a shadow of a man going into your direction, you just feel like you have to do kung-fu at least. Well, we didn’t, I mean I didn’t ask my friend, but before I even recalled all the Kung Lao’s moves from the Mortal Kombat movie it was already too late. Mysterious shadow asked us a question “Where are you going?” We stood still saying nothing, so the guy continued “I know you are going to climb up the volcano, but you cannot.” – “Why?” I asked. “3 hours ago, at 11pm it erupted. It blew up some magma and we expect it to erupt more, so you cannot go.” I got really stressed about it. I almost freaked out even though I still was at the bottom of the trail. The man showed us some news, info, messages, records of the volcano sounds and stuff just to prove it really erupted. Well, we believed him, he looked concerned and caring. After all he wanted to show us I said “But we came here 50km, I don’t wanna give up now.” The man was really trying to help us by making us aware of the situation. He insisted again not to go and after some time he eventually asked “Ok, what are you going to do? Are you going up to risk maybe your life or are you staying down being safe.” I could see my friend didn’t want to take responsibility of that decision. After all I was the one who wanted to go, he just joined me. Seeing this I firmly said “Im still going up.” My friend agreed. The men looked concerned, but he couldn’t stop us, well maybe should. Anyway, we paid the money, 100k IDR each (around 6EUR) and off we were on the trail.

I have to admit – I was really stressed. There were some people who decided to stay safe at the bottom. I knew what I want, but I kept looking up and listening carefully to the mountain sounds. Just in case. The trail was indeed clearer and better visible than the one I took last week, from Besakih Temple. The man down there looked at us before and said “You will make it in 2 hours.” Well the trail already started at 1700m out of 3000m of volcano, so… Yeah, right, maybe. But when we reached the half of all the way in 1 hour I actually got angry that we started so early, as at 4am we will not see anything, neither crater nor the sunrise. It may sound funny, but we stopped by in the middle of the trail, hid ourselves behind the rock and waited until 5am to continue our sunrise trekking. Wind was blowing really hard, we were freezing, but we knew we have to make it. We kept motivating each other and I liked it. Thanks to that I knew my friend wants that as much as I.

The closer to the edge of the crater, the harder the path was getting. Our trekking at some point turned into climbing actually and it was no more jokes, as we could fall down from both sides of the “trail”. It was pretty dangerous and I really felt it. But hell how much we wanted it. And the brighter the sky was getting, the more determined we got.

I remember last 200m lets say of our climbing I was as hyped as before my bungee jump (JUMP VIDEO). I don’t know if it was about the excitement or the stress, probably both, but the harder it was getting, the more I knew I cannot give up and just continue.

And so around 6am, finally, after all the freezing path, we reached the edge of the crater. I was like “MAAAN, THAT’S ONE OF THE BEST THINGS I’VE EVER DONE!” And at the same time one of the most beautiful. Even though it cannot be compared with the sunrise in Mitzpe Ramon, Israel, by the edge of the huge crater on Negev Desert (LINK TO THE VIDEO), it still was filing up my heart with not only pure pride that Ive made it, but also with happiness, joy and appreciation of being able to be here, to see it, to witness that and to be alive at all. That’s such a beautiful thing – to be alive, to live.

Anyway, the volcano was and still is active, so officially closed, but that’s why I really expected to see some lava, just a little bit, just a small hole inside the crater, where the red-orange magma could be visible. Anybody interested in seeing the inside of the crater? Anybody interested in my reaction to that incredible achievement? : D Feel free to watch the video below, but remember – it was active and erupted 3 hours before we started our trekking, so it could blow up again probably any soon, thats the reason of my reacting this way:


Some photos below as well.

Well, the guy from the temple told us not to post those videos anywhere, but how can I not post this? I wanna show this to everybody, so they know how it is like, to be at the top and taking some risk, just to see this magnificent sight. As I said in my last entry, Balinese people believe gods to be living inside the mountain, that’s why even tour guides don’t go to the edge of the crater and it may sound funny, but after all the guy at the temple told us at the beginning and after you realize that it really erupts from time to time, you may be really stressed. Well, I was. I was confused with every single step I took forward. Not mentioning the time when I reached the crater itself. I wanted to stay there, just to sit and watch smoke coming out of its inside, but I knew that can be too much, so we just took some pictures and videos, took a look on the crated and surrounding and slowly started to move back, which was actually more difficult than going up.

Alright guys, at the moment of writing this post Im already back in Malaysia. 4th of May, Friday, I was supposed to fly to Vietnam, as I got the job in there as an English and breakdance teacher (they pay up to 1500 US dollars for one month of English teaching, 80 hours a month), but the thing is… I spent all of my money in Bali. Seriously. When you are in such a place, when you feel like in paradise and the best place to be, you just feel like spending all you have. And that’s not a joke. You wanna feel like on your vacation, you wanna taste those good things the island has to offer, you wanna live, you wanna experience. And so I did, I guess. My staying was quite active I would say. I reached the highest volcano on the island 2 times in one week time, I saw some cool stuff like rice terraces, monkey forest, holy water spring temple, coffee plantation and this touristic, but nice temple on the water. At the same time, I had plenty of time to chill and relax and waste my days on doing completely nothing, but having a lot of fun with guys from the hostel. Very good days, with very nice guys. These are always people who create the atmosphere, now Im even more sure of that.

But yeah, coming back to the topic. 4th of May I was supposed to fly to Vietnam and start making good money for my further trip. Thing was – I already had my flight back to Malaysia, so I could go back. Then I paid 10 US dollars for my approval letter to Vietnam for 3 months, so its also fine now, as they already sent it back to me. But what is not fine, is the fact, that I still need to have 25 US dollars for my actual visa stamp at the airport + the money for the flight. I don’t have it. I just don’t have any money. Got left with around 50EUR while being on my around the world trip. How cool is that?

Well, you know what? 13th of November, 2017, when I started my trip, I had the sum of 500EUR. Not much, right? But look where I am now and what I have already achieved. So, normally I would got really stressed and concerned about the situation when I have 50EUR and and the distance from my hometown is 96days of walking (Google Maps). Before I started this trip, this situation would make me terribly freaking out, but now… Now I know how life works. I know some tricks people don’t believe in. Do you wanna know the trick? Life trick. So called life-hack. Here you go:

If you believe you can achieve something and if you keep being focused on that, than you will achieve it.

Easy? Simple but extremely powerful trick people don’t believe in, because… Yeah, I actually don’t know why. I think its because they don’t even have time to think about. To take a closer look at it. But imagine this – if you have a debt, while going to work, feeding your family and having all the everyday responsibilities, you somehow always find a way to make some extra money, so you can pay the debt back. Am I right? Please, tell me I am. See? That’s it. This is how it works. When you have a debt, you want to get rid of it as quick as possible. So you keep thinking about it, putting aside all the other things. Finally, you are finding a way to make extra cash and pay the debt back, so your monthly budget can stay untouched, you can still pay your bills and feed your family. Am I right? If so, then this is how it works. If you are focused on something, you eventually reach the goal. Then why not to use this ability to achieve some big things? For example – if you want to be a Web Developer, who apparently can earn some really good money, why don’t you focus on doing all the required courses and stuff to become one? Why don’t you start thinking about things you really want to have in your life, instead of all those things that bother you and have a negative impact on your life. Why don’t you start making a steps forward to a better life? Better life means something else for somebody else. Like I said before, wanna be a Web Developer, take the course and become one, then find a good-paid job. Im sure its possible. Takes some time, but it passes anyway. Make it count then, man : )

Using the opportunity of writing this blog, I would like say THANK YOU to all the people, who support me in my trip. That means more than a lot. That really means something big. When I started this trip I didn’t even think about writing a blog and people donating me money. I just left my home knowing, that I will figure out a way to make money on the road, so I can continue my travels. And I was right, from time to time I go to work, from time to time people donate me money. Now is no difference. In order to make some extra money for my flight to Vietnam, I stopped by on Penang island, in the city of George Town when one of the bars hired me for few weeks time. I explained my situation, and a friend of mine made a phone call, after which I got a temporary, cash-paid job. Its just unbelievable how right things can go when you really want to achieve something, when you believe in your success, when you believe in yourself. I would give up and ask my mom to send me some money, as I ran out of it, but no – I again decided to find a solution to the situation I found myself in. So here I am – working in a bar that is open in late night hours. Last night I came back to the hostel at 3:00am, when everybody was already sleeping. But here I am again – making my way up to the success, working while everybody else is sleeping. Experience and character – these are the key words you should keep in mind.
In the meantime, I better get ready for the next day of work, I gotta be in Vietnam this month, May.

See you there then : )

As always you can DONATE some money in the name of my trip by clicking DONATE button at the bottom of the page or clicking the link below:


PS. Every person, who is sending me some money, no matter how much, is receiving a postcard from a place Im at the very moment.

If you feel like, you can as well follow my Instagram, Facebook or YouTube channel.

Big love!



Podczas mojego ostatniego wpisu (KLIK) opisałem historię, jak wspiąłem się na najwyższy wulkan na Bali, który jest nadal aktywny. To w sumie była po części prawda. Tak – wspiąłem się na górę Agung, najwyższy szczyt na Bali. Tak – osiągnąłem szczyt. Ale czy widziałem wnętrze krateru? – NIE. Z przykrością stwierdzam, że nie zdobyłem zbyt wielu informacji na ten temat przed wspinaczką. Na pierwsze podejście wybrałem jedną z dwóch tras, dłuższą i trudniejszą. Ale to właśnie trasa – od strony świątyni Besakih, wiedze na szczyt góry, nie do krateru. Oczywiście mógłbym i stąd do niego dotrzeć, ale to wymagałoby wydłużenia trasy do jakichś 7 godzin, zamiast 5, bo tyle właśnie potrzebowałem, ale osiągnąć szczyt. Ale jak wspomniałem w poprzednim wpisie – trasa była naprawdę wymagająca, szlak nie był oznakowany, albo kompletnie zniszczony i dlatego właśnie kilka razy podczas nocnego trekkingu zgubiłem się. Nie polecałbym tej trasy dla kogoś, kto nigdy przedtem nie zaliczał górskich szlaków, tych trochę bardziej wymagających.

No ale, stojąc na szczycie najwyższej góry na Bali, widząc całą wyspę, wybrzeże oraz piękne chmury, które były poniżej mojego poziomu ale i w tym samym czasie „umierając” z wyczerpania nie jest niczym dobrym. Wiedziałem, że ten szlak nie wiedzie prosto do krateru, ale to, czego nie wiedziałem to to, że sam szlak będzie aż TAK wymagający oraz że krater będzie aż TAK daleko od szczytu. Stałem więc na górze, patrzyłem na krater z oddali i analizowałem wszystkie „za” i „przeciw”. Już po drodze i tak miałem kilka chwil, w których chciałem się poddać. Już i tak byłem kompletnie zniszczony, a w dodatku to kolano, które odczuwałem mocniej i mocniej… Po prostu usiadłem i stanowczo stwierdziłem – nie dzisiaj. Zrobiłem kilka fot i zszedłem na dół.

Podczas całej trasy powrotnej, kiedy uważałem na każdy krok, aby nie pogorszyć stanu kolana, myślałem o kraterze. To był mój cel – zobaczyć krater aktywnego wulkanu, nie wspiąć się na szczyt góry. Już wcześniej osiągałem podobne szczyty, wiem jak to smakuje. Ale schodząc w dół nadal nie wiedziałem, jak smakuje osiągnięcie krateru wulkanu. Czułem, że zawiodłem samego siebie, ale z drugiej strony wiedziałem, że i tak nie dałbym rady z tym kolanem.

Przez kilka kolejnych dni odpoczywałem w hostelu pozwalając, aby moje kolano wróciło do siebie, ale jednocześnie ciągle myślałem o tym wulkanie. Pewnego wieczora, kiedy wszyscy w hostelu siedzieliśmy we wspólnym pomieszczeniu, jedna z dziewczyn ze Szwajcarii zapytała mnie o wulkan, jak było itd. Powiedziałem jej prawdę i wtedy to się stało – zacząłem współczuć samemu sobie – wspiąłem się, aby zobaczyć wulkan, ale go nie zobaczyłem. Podczas tej rozmowy więc powiedziałem coś w stylu „Więc to są moje ostatnie dni na Bali i zamierzam wrócić na wulkan jeszcze raz. Ten sam, najwyższy, nie ten mniejszy.” Decyzję podjąłem nagle, podczas rozmowy. Znowu poczułem mega ekscytację. Zacząłem myśleć o tym trudnym szlaku i wyobrażać sobie siebie z powrotem. Ale w tym samym czasie zrobiłem się mega podekscytowany, a moje serce zaczęło bić mocniej od samego myślenia o tym. I to był znak – muszę to zrobić. Teraz już wiem, że muszę to zrobić. I uświadomiłem sobie to teraz, podczas rozmowy z tą dziewczyną. I nie miało znaczenia co moje kolano na to powie – zamierzam wspiąć się na wulkan jeszcze raz mojego przedostatniego dnia na wyspie, więc będzie miało trochę czasu na wyzdrowienie. Było kilku chętnych, aby ruszyć ze mną tym razem, ale ostatecznie tylko jeden z nich, ziomek z Francji, pozostał przy decyzji. Tak więc mieliśmy zaliczyć go we dwóch, ale tym razem inną trasą, od strony świątyni Pura Pasar, która rzekomo jest krótsza i łatwiejsza, bo lepiej oznakowana i w ogóle szlak jest czystszy, niż trasa od strony świątyni Besakih, a w dodatku wiedzie wprost do samego krateru, a nie na szczyt góry.. „No cóż, tym razem nie obchodzi mnie zdobycie szczytu. Szczyt już zdobyłem, teraz zależy mi tylko na kraterze, choćbym miał go zobaczyć w najniższym punkcie.”

Było naprawdę blisko, abyśmy w ogóle nie mieli szansy podjęcia walki z wulkanem. Kiedy dotarliśmy na miejsce o 2:00 w nocy, aby zdążyć na wschód słońca widziany z krawędzi krateru, ktoś nagle wyłonił się zza bram świątyni pokazując, abyśmy się zatrzymali. Uwierz mi, kiedy widzisz świątynię jak z filmu Mortal Kombat o 2:00 w nocy, kiedy jest mega ciemno oraz cień człowieka wyłaniającego się w slow motion idącego w twoim kierunku, masz wrażenie, że jedyne, czego ci teraz trzeba, to co najmniej Kung-fu. No cóż, nie znaliśmy tej sztuki walki, tzn. nie miałem nawet czasu zapytać mojego ziomka, ale zanim cokolwiek się stało spróbowałem szybko przywołać wszystkie ciosy Kung Lao z filmu Mortal Kombat właśnie, ale było już za późno. Tajemniczy cień człowieka podszedł do nas i zadał nam pytanie „Dokąd idziecie?” Zanim zdążyliśmy cokolwiek odpowiedzieć, Takeshi kontynuował „Wiem, że chcecie wejść na wulkan, ale nie możecie.” „Dlaczego?” – zapytałem. „3 godziny temu, czyli o 23:00 miała miejsce niewielka erupcja. Z wnętrza wulkanu wydobyły się smugi magmy, więc oczekujemy, że będzie tego więcej.” To mnie naprawdę zestresowało. O mało, co nie wycofałem się, a nawet nie podjąłem jeszcze żadnego kroku. Takeshi pokazał nam jakieś oficjalne info, wiadomości, zdjęcia, nagrania wulkanu, aby udowodnić, że mówi prawdę. Wierzyliśmy mu, wyglądał na naprawdę zestresowanego i naprawdę chciał pomóc. Po tym wszystkim, co nam pokazał powiedziałem „Ale przejechaliśmy 50km, nie chcę poddawać się teraz.” Takeshi serio chciał pomóc uświadamiając nas, że sytuacja jest poważna. Nalegał, abyśmy zostali na dole, ale ostatecznie zapytał „Jaka jest wasza decyzja? Wspinacie się na góre ryzykując może nawet własne życie, czy zostajecie bezpieczni na dole?” Widziałem, że mój ziomek z Francji nie chce brać odpowiedzialności za to pytanie. W końcu to ja chciałem się wspiąć, a on tylko dołączył do mnie. Widząc to, pewny siebie odpowiedziałem „Idę na górę.” Mój ziomek potwierdził. Takeshi spojrzał na nas opiekuńczym wzrokiem, ale nie mógł nas zatrzymać. No cóż, może powinien. Nieważne, zapłaciliśmy kasę za wejście, 100 tysięcy IDR każdy (ok. 25zł) i już byliśmy na szlaku.

Muszę przyznać – byłem serio zestresowany. Kilku ludzi postanowiło zostać na dole. Ale ja wiedziałem, czego chcę. Mimo to, ciągle patrzyłem w górę i nasłuchiwałem odgłosów góry. Tak na wszelki wypadek. Szlak faktycznie był czystszy i lepiej oznakowany, niż ten, który zaliczałem w zeszłym tygodniu – od strony świątyni Besakih. Zanim rozpoczęliśmy wspinaczę, Takeshi wspomniał, że trasa powinna zająć nam 2 godziny. No cóż, szlak zaczynał się na wysokości 1700m, a szczyt wynosił 3000m, więc… Może… Gdy jednak byliśmy w połowie trasy po godzinie, byliśmy nawet trochę źli, że zaczęliśmy tak wcześnie, bo tym sposobem nic nie zobaczymy – ani krateru, ani wschodu słońca, bo było mega ciemno. Może to dziwnie zabrzmi, ale stanęliśmy gdzieś po drodze i przeczekaliśmy jakieś 2 godziny, aby kontynuować wspinaczkę od 5:00 rano. Wiatr wiał okrutnie mocno, marzliśmy tam, ale wiedzieliśmy, że musimy to zrobić. Tak więc motywowaliśmy siebie nawzajem i to mi się podobało. Dzięki temu wiedziałem, że mój ziomek z Francji chce tego tak samo mocno, jak ja.

Im bliżej krawędzi byliśmy, tym trudniejszy szlak się robił. Nasz trekking zamienił się w pewnym momencie we wspinaczkę i wcale nie było z tym żartów, gdyż mogliśmy spaść w przepaść po obu stronach szlaku. To było serio niebezpieczne i serio byłem zestresowany. Ale nie wyobrażasz sobie, jak bardzo tego chciałem. A im jaśniejsze niebo się robiło, tym bardziej zdeterminowany byliśmy.

Pamiętam, że jako 200m przed krawędzią, byłem tak zajarany, jak przed skokiem na bungee (LINK ZE SKOKIEM). Nie wiem, czy to było z podniecenia, czy ze stresu, prawdopodobnie i jedno i drugie, ale im trudniejszy szlak się robił, tym bardziej wiedziałem, że nie mogę się poddać i muszę kontynuować.

Tak więc ok. 6:00 rano, po całym tym zimnym i wietrznym szlaku, dotarliśmy do krawędzi krateru. To było coś niesamowitego, jak „STAAAARY, TO JEDNA Z NAJLEPSZYCH RZECZY, JAKIE W ŻYCIU ZROBIŁEM!” I najpiękniejszych, w tym samym czasie. I chociaż nie mogło się to równać ze wshodem słońca w Mitzpe Ramon w Izraelu, widzianego z krawędzi krateru na pustyni Negev (LINK DO WIDEO), to krater wulkanu wciąż napełniał moje serce czystą dumą, ale również szczęściem, radością i wdzięcznością, że mam możliwość bycia tu, zobaczenia tego, doświadczenia oraz za to, że w ogóle żyję. To taka piękna sprawa – żyć.

Tak, czy inaczej, wulkan jest nadal aktywny, więc oficjalnie zamknięty, przez co tym bardziej miałem nadzieję, że zobaczę całą tę magmę, tylko trochę, małą dziurę, w której czerwono-pomarańczowa subtancja byłaby widoczna. Czy ktoś tutaj jest zainteresowany w zobaczeniu wnętrza aktywnego wulkanu? Ktoś zainteresowany moją reakcją na to niesamowite osiągnięcie? : D Zapraszam więc śmiało do oglądania wideo poniżej, ale pamiętaj – wulkan był nadal aktywny, 3 godziny przed tym, jak rozpoczęliśmy wspinaczkę, miała miejsce drobna explozja, więc mógł wybuchnąć ponownie lada moment, stąd też moja reakcja:


Kilka zdjęć również poniżej.

No cóż, człowiek ze świątyni powiedział nam, aby kategorycznie nie publikować nigdzie materiałów z wnętrza wulkanu, ale jak mogę nie wrzucić tego na swój kanał? Chcę pokazać to każdemu, aby wiedzieli, jak to jest być na górze i ryzykować (może życie), dla tego niezapomnianego widoku. Jak wspomniałem w swoim ostatnim wpisie – Balinezyjczycy wierzą, że ich bogowie zamieszkuję tę górę, dlatego więc żaden przewodnik górski nie dochodzi z turystami do krawędzi krateru i może to brzmieć zabawnie, ale po tym wszystkim, co Takeshi na dole nam powiedział na temat erupcji i po tym, jak uświadomisz sobie, że ten wulkan naprawdę wybucha co jakiś czas, a ostatni raz wybuchł 3 godziny wcześniej, to naprawdę możesz się zestresować. No cóż, ja byłem zestresowany. Byłem zmieszany z każdym kolejnym krokiem, który stawiałem. Nie wspominając o momencie, w którym dotarliśmy do krateru. Bardzo chciałem tam zostać, aby po prostu posiedzieć i podziwiać widok unoszącego się dymu z wnętrza wulkanu, ale wiedziałem, że to może być za dużo, więc po prostu zrobiliśmy kilka fot i filmów, po czym popatrzyliśmy jeszcze chwilę na sam krater i otoczenie i powoli zaczęliśmy schodzić, co w zasadzie było trudniejsze, niż wchodzenie w górę.
No dobra, ludzie, w czasie pisania tego posta, jestem już w Malezji. 4 maja, w piątek, miałem lecieć do Wietnamu i popracować trochę, jako nauczyciel języka angielskiego oraz breakingu (płacą tam nawet do 1500US za miesiąć pracy, jako nauczyciel angielskiego, 80 godzin w miesiącu), ale prawda jest taka, że… Wydałem wszystkie pieniądze podczas pobytu na Bali. Serio. Kiedy jesteś w takim miejscu czujesz się jak w raju i po prostu chcesz wydawać te pieniądze. I to wcale nie są żarty. Chcesz poczuć się jak na wakacjach, chcesz spróbować wszystkiego tego, co wyspa ma do zaoferowania, chcesz żyć, chcesz doświadczać. I tak więc robiłem, chyba. Mój pobyt tam był całkiem aktywny, myślę. Zaliczyłem najwyższy wulkan na wyspie 2 razy w ciągu tygodnia, widziałem kilka kozackich rzeczy, jak tarasy ryżowe, las z małpami, świątynię ze świętymi wodami, plantację kawy oraz tę tyrustyczną, ale nadal ciekawą świątynię na wodzie. Jednocześnie miałem sporo czasu, aby się wyrelaksować oraz spędzić kilka dni na całkowitym nic nie robieniu, ale i tak świetnie się bawiąc z ludźmi poznanymi w hostelu. Bardzo dobre dni z bardzo dobrymi ludźmi. To ludzie zawsze tworzą atmosferę, teraz jestem tego bardziej, niż pewny.

No ale cóż, wracając do tematu. 4 maja miałem lecieć do Wietnamu i zacząć zarabiać dobre pieniądze na dalszy cią mojej podróży. Sęk w tym – miałem już lot powrotny do Malezji, więc mogłem wrócić. Następnie zapłaciłem 10US (ok. 35zl) za „approval letter” (list akceptacyjny?” z urzędu Wietnamskiego dla mojej 3-miesięcznej wizy, więc to mam, ponieważ już mi go przysłali. Ale to, czego nie mam, to 25US (ok. 89zl), które nadal muszę wpłacić na lotnisku za pieczątkę do paszportu + sam samolot, gdyż muszę dostać się do kraju drogą powietrzną (sprawa pogmatwana, jeśli ktoś był, to wie). Po prostu nie mam tylu pieniędzy. Po powrocie z Bali zostało mi ok. 200zł, a nadal jest w podóży dookła świata. Jak ciekawie to brzmi?

No cóż, wiesz co? 13 listopada 2017 roku, kiedy wystartowałem w podróż, miałem ok. 2000zł. Niezbyt dużo, prawda? Ale spójrz, gdzie jestem teraz i co do tej pory osiągnąłem. Więc, normalnie bym się chyba strasznie zestresował i zamartwiał sytuacją, w której mam 200zł, a od domu dzieli mnie 96 dni marszu, według Google Maps. Zanim rozpocząłem swoją wyprawę, ta sytuacja naprawdę spowodowałaby ogromny stres, ale teraz… Teraz więcej wiem, jak radzić sobie w pewnego rodzaju sytuacjach. Znam kilka „tricków”, w które ludzie nie wierzą. Chciałbyś poznać ten trick? Życiowy trick. Tzw. Life-hack. Oto on:

Jeśli wierzysz, że możesz coś osiągnąć i pozostaniesz skupiony na swoim celu, to w końcu go osiągniesz.

Proste? Prosty, ale mega mocny trick, w który ludzie nie wierzą, bo… Właściwie nie wiem czemu. Myślę, że nie mają nawet czasu pomyśleć o tym. Aby przyjrzeć się temu z bliska. Ale wyobraż sobie sytuację – jeśli masz dług, chodzisz do pracy, utrzymujesz rodzinę oraz masz całą masę codziennych obowiązków, zawsze jakimś cudem znajdujesz sposób, aby zorganizować dodatkowe pieniądze na spłatę długu. Mam rację? Proszę, powiedz, że tak. To tyle. To cała magia. Kiedy masz dług, chcesz pozbyć się go jak najszybciej. Myślisz więc o nim nieustannie, odstawiając całą resztę na bok. Aż w końcu, znajdujesz sposób na dorobienie pieniędzy, spłacasz dług, a twój miesięczny budżet pozostaje nienaruszony, nadal możesz opłacić swoje rachunki i utrzymać rodzinę. Mam rację? Jeśli tak, to tak to właśnie działa. Jeśli jesteś na czymś skupiony, ostatecznie cel osiągasz. Więc czemu by nie użyć tego tricku, aby osiągnąć coś naprawdę dużego? Np. – jeśli chcesz zostać Web Developerem, który jak widać zarabia dobre pieniądze, dlaczego nie skupisz się na robieniu tego, co doprowadzi cię do zostania Web Developerem? Dlaczego nie zaczniesz uczęszczać na kursy i inne spotkania, które pomogą ci w tym? Dlaczego nie zaczniesz skupiać się na czymś, co naprawdę chcesz osiągnąć w życiu, zamiast na tym, co cię stresuje i denerwuje, i które mają negatywny wpływ na twoje życie? Dlaczego nie zaczniesz podejmować kroków wprzód, w kierunku lepszego życia? Lepsze życie dla każdego oznacza coś innego. Jak wspomniałem wcześniej – jeśli chcesz zostać Web Developerem, porób kursy i stań się nim, potem znajdź dobrze płatną pracę. Jestem pewny, że to możliwe. To wymaga trochę czasu, ale czas upływa tak, czy inaczej. Spraw, aby miał znaczenie, stary : )

Korzystając z okazji, że jednak są osoby, które czytają tego bloga, chciałbym PODZIĘKOWAĆ wszystkim tym, którzy wspierają mnie w mojej podróży. To znaczy więcej, niż wiele. To znaczy naprawdę wiele. Kiedy rozpocząłem swoją podróż nawet nie myślałem o pisaniu bloga oraz ludziach, którzy mogliby wysyłać mi pieniądze. Po prostu wyruszyłem wiedząc, że zawsze znajdę jakiś sposób, aby zdobyć pieniądze na jedzenie i wizy, aby móc sukcesywnie kontynuować podróż. I miałem rację. Od czasu do czasu zaczepiam się gdzieś, od czasu do czasu ludzie przysyłają mi pieniądze. I teraz nie jest inaczej. Aby zdobyć pieniądze na mój lot to Wietnamu, zatzymałem się na wyspie Penang w Malezji, w mieście George Town, gdzie zaczepiłem się w jednym z barów, gdzie zostanę przez może 2 tygodnie, aby uzbierać na bilet. Pierwszego dnia po powrocie z Bali spotkałem znajomego szefa kuchni, w której pracowałem w marcu, wykonał on jeden telefon, po czym dostałem pracę dorywczą. To po prostu nieprawdopodobne, jak łatwo rzeczy mogą przychodzić, kiedy naprawdę chcesz coś osiągnąć, kiedy wierzysz w swój sukces, kiedy wierzysz w siebie. Mógłbym poddać się i poprosić mamę o to, aby wysłała mi jakieś pieniądze, bo wszystko wydałem, ale nie – po raz kolejny postanowiłem znaleźć rozwiązanie samemu. I oto jestem – pracuję w barze, który czynny jest do wczesnych godzin poranncyh. Once I came back to the hostel at 3:00, the other time at 5:00, when everybody was obviously sleeping. Ale oto znowu jestem – sam sobie zapracowuję na swój własny sukces, pracuję, kiedy inni śpią. Doświadczenie i charakter – to są słowa klucze, które powinieneś pamiętać.
W międzyczasie, lepiej przygotuję się do kolejnej nocnej zmiany, jeszcze w maju muszę być w Wietnamie.

Do zobaczenia na miejscu więc : )

Jak zwykle możesz wesprzeć mojego tripa poprzez kliknięcie przycisku DONATE na samym dole strony, lub klikając w link poniżej:


A jeśli masz ochotę, wejdź na mój profil Instagram, Facebook lub kanał YouTube.

A jeśli uważasz, że to, co tobię ma głębszy sens, ZOSTAŃ MOIM PATRONEM!


5 myśli na temat “MGradowski Trip #23 Inside of the active volcano + video

  1. Sorry ale dla mnie ta wyprawa na szczyt wulkanu była jak wejście w klapkach na Kasprowy Wierch. Podróżujesz, spełniasz swoje marzenia, poznajesz świat – bardzo dobrze, gratuluję! Gdzieś pojawiła się już refleksja na temat życia i wartości – tych prawdziwych i fałszywych. Tutaj z kolei, swojemu nieodpowiedzialnemu zachowaniu próbujesz nadać jakiś głębszy sens: że nie należy rezygnować, etc. Mądrość polega na tym, że w pewnym momencie właśnie należy zrezygnować i uświadomić sobie, że dla poklasku i widoku nie warto ryzykować życiem. „Ale przejechaliśmy 50km, nie chcę poddawać się teraz.” Ludzie organizują międzynarodowe wyprawy za wiele dziesiątek/setek tysięcy złotych/dolarów i rezygnują z osiągnięcia celu, bo nie ma to znaczenia jeżeli po drodze możesz stracić życie. W dodatku, wdrapując się na krawędź krateru i publikując zdjęcia wykazałeś się totalną ignorancją wobec ludzi tam mieszkających „Balinezyjczycy wierzą, że ich bogowie zamieszkuję tę górę, dlatego więc żaden przewodnik górski nie dochodzi z turystami do krawędzi krateru”. Jeszcze sobie o tym piszesz – totalnie ignorancko, zestawiając to ze swoimi wrażeniami na temat stresu. Bardzo to słabe! Bardzo! To może wyobraź sobie, że dostałeś się bez zgody do jakiegoś katolickiego kościoła robisz zdjęcia w miejscu sacrum, które jest obwarowane zakazem fotografowania ( np. otwartego tabernakulum) i dla potwierdzenia i fanu wrzucasz to na bloga. Pewnie stres byłby duży, no i rzecz nie często spotykana. Myślę, że o wiele lepiej byłoby, jakbyś, nawet przy tym samym opisie, stwierdził na końcu, że nie opublikujesz zdjęć ze względu na szacunek do tych ludzi i że ta przygoda dała Ci jakąś lekcję… Po tym wpisie wydaje się że nie dała. Ważniejsze są fotki i pokazanie każdemu, że zrobiło się coś kozackiego – nie koniecznie mądrego. „No cóż, człowiek ze świątyni powiedział nam, aby kategorycznie nie publikować nigdzie materiałów z wnętrza wulkanu, ale jak mogę nie wrzucić tego na swój kanał? Chcę pokazać to każdemu, aby wiedzieli, jak to jest być na górze i ryzykować (może życie), dla tego niezapomnianego widoku. ” Powtórzę jeszcze raz – bardzo słabe! Ci którzy wchodzą na skalne szczyty w klapkach też ryzykują dla niezapomnianego widoku…
    No cóż, mam nadzieję, że moje słowa spowodują, że jeszcze raz przemyślisz ten czyn i ten post. Może go zredagujesz… Ja tylko trochę pojeździłem sobie po Polsce i Europie. Nauczyłem się wtedy, że każdy z nas jest odpowiedzialny za swoje życie i podobnie jak Ty stwierdziłem, że należy je przeżywać w pełni. Ale niekiedy jedna głupia rzecz, zrobiona dla fanu lub przygody może je zakończyć. Chęć przeżycia czegoś nadzwyczajnego nie usprawiedliwia ignorancji wobec innej kultury, religii, etc.
    Pozdrawiam. Życzę Ci aby Twoja podróż trwała tak długo, aż poczujesz się spełniony 🙂 Szczęśliwej podróży!

    1. Dzięki za komentarz, Sławek 🙂
      Podoba mi się porównanie wyprawy na szczyt wulkanu Agung do wejścia na Kasprowy Wierch. Zawsze dobrze posłuchać opinii kogoś, kto nie był, nie widział, ale wie lepiej. Przypominasz mi moich znajomych, którzy nigdy nie opuścili Polski, ale to właśnie oni przed moją wypraw usilnie starali się przekonać mnie, że nie dam rady, że to trudne, niebezpiecznie, i że najpewniej „araby” mnie zadźgają. Ale przypominasz mi również tych nielicznych, którzy wspierali i nadal wspierają dobrym słowem mówiąc, żw zawsze znajdą się osoby, które będa chciały zepchnąć mnie z krawędzi. No cóż, o tym akurat wiedziałem.
      Niemniej jednak doceniam twój komentarz. Przed opublikowaniem posta też o tym pomyślałem. W sensie o tym, czy warto wstawiać materiał ze wspinaczki, która była tylko po części legalna, nie wspominając o ryzyku, które niesie za sobą AKTYWNY wulkan. Może to ignoranckie, fakt, może też samolubne, nie przeczę, ale z drugiej jednak strony (może zabrzmi to epicko), ale to właśnie ci, którzy ryzykują najwięcej, tworzą historię i to dzięki nim dostarczane są informacje, których pracownik biura NIGDY sam nie zdobędzie.
      Nie sądzę więc, abym robił źle tylko dlatego, że ty tak sądzisz. Jak zapewne wiesz, życie to pasml decyzji oraz ich konsekwencji. Jedni decydują się na stałą pensję, fotel, piwko i TV. Drudzy natomiast decydują się na aktywację swoich możliwości, aby ci pierwsi mogli oglądać ich w TV. I masz rację – jest w tym coś z (jak to nazwałeś) „fanu i poklasku”, ale z drugiej strony, jak zaczniesz, nie możesz przestać. Wtedy jest z tego dopiero „fan”, bo jest szczerze czerpany.
      Ja już dawno stwierdziłem, że chcę zostać zapamiętany jako ktoś, kto coś osiągnął, lub przynajmniej próbował, aktywnie, dążył do czegoś, szukał, a nie czekał, aż przyjdzie samo. Nie przyjdzie. Możesz mi wierzyć.
      Tak więc po przeanalizowaniu raz jeszcze wizji twojej oraz swojej własnej – przy kolejnej okazji zrobiłbym to samo. Inaczej jaki jest sens życia? Zarobić pieniądze i wydać je w osiedlaku? Nie, dziękuję. Wolę być na górze.

      1. Dzięki za odpowiedź.
        Trochę mnie zrozumiałeś ale chyba nie do końca. To nie było zdanie w stylu „nie byłem ale wiem lepiej”. Odniosłem się do Twojego wpisu, w którym sam zawarłeś takie, a nie inne informacje. W zasadzie nie piszę negatywnych komentarzy, ponieważ sam mam zdanie, że robią to ci którzy nic ciekawego nie robią w życiu. Nie chcę Cię „zepchnąć z krawędzi” ale zwrócić uwagę na coś – moim zdaniem, bardzo istotnego. Napisałem, bo trochę mnie zniesmaczyło Twoje podejście do tematu. Wejście na górę i krater też nie zaliczymy do najłatwiejszych, więc ten wyczyn nie podlega dyskusji – trochę umiejętności w tym temacie musisz mieć ;). Cel został osiągnięty – super! Porównanie do tych w klapkach na Kasprowym nie odnosi się do stopnia trudności/wyjątkowości ale właśnie do motywu, jaki kieruje działaniem. Oni też mogli się przecież chwalić, że zrobili coś nadzwyczajnego i wyszli z tego bez szwanku – udowodnili, że mogą! Zniesmaczyło mnie to, że ignorujesz ludzi, którzy tam mieszkają. Wejście na krawędź krateru wulkanu, który ktoś uznaje za święty, jeszcze nie jest specjalnie zaskakujące. Bardzo chciałeś, wszedłeś, chyba nie robiłeś tam nic „bluźnierczego” (oprócz nagrywania 😉 ), spokojnie zszedłeś – OK, zrobiłeś to nie z braku szacunku ale z chęci sprostania wyzwaniu. Ale potem, pomimo tego, że sam piszesz, iż proszono Cię/nalegano, abyś nie publikował zdjęć z miejsca, które jest dla nich święte, zupełnie to ignorujesz i stwierdzasz: „jak mogę nie wrzucić tego na swój kanał?”. Oczywiście możesz wrzucać zdjęcia i filmiki z każdego „zakazanego” miejsca i pokazywać, że liczą się dla Ciebie tylko Twoje przeżycia i osiągnięcia. Możesz też „czasami” zrezygnować w imię wartości, które jednak przez ludzkość uznawane są za wyższe. To, że nie zamieścisz zdjęcia czy filmiku nie sprawi, że Twoja wyprawa stanie się mniej wiarygodna. O tym był mój komentarz! Możesz skupić się na „zaliczaniu” fantastycznych miejsc na Ziemi, bez chęci do poznawania innych kultur i ludzi tam mieszkających. Pytanie tylko, czy z takim podejściem będziesz „podróżnikiem” czy kolejnym „białym turystą”? Nie spotkałeś się z tym, że właśnie taki zarzut, o brak szacunku dla lokalnej religii i kultury jest często podnoszony przez tych którzy nie chcą tam, na Bliskim czy Dalekim Wschodzie „białych turystów”?
        Odpowiedziałeś mi trochę na zasadzie kontry i znów skupiłeś się na hasłach typu: lepiej coś robić niż siedzieć w domu, szczerość wobec siebie, aktywność, podejmowanie ryzyka. Rzecz polega na tym, że ja tego wcale nie neguję! Szczerze kibicuję Twojej wyprawie i bardzo Ci (tak w pozytywny sposób) zazdroszczę. Nie pisałem o tym, że nie warto podejmować ryzyka i że twoja wyprawa nie ma sensu. Pisałem o czymś innym! Pisałem o tym, że spełniając swoje marzenia warto zwracać uwagę na innego człowieka.
        Możesz mi wierzyć. Ja też nie uważam, że coś przyjdzie samo i swoje życie tworzymy tylko aktywnym działaniem.

        1. Ok, rozjaśniłeś mi swój punkt widzenia.
          Po pierwsze, dzięki za dobre słowa, bo w sumie trochę ich było.
          Po drugie, przepraszam za kontrę, faktycznie źle to zabrzmiało.
          Po trzecie, masz rację (ale częściowo hehe). Coś w tym jest, że czuję chęć pokazania, ale zarazem i udowodnienia komuś (może samemu sobie) czegoś. Zbyt wiele czasu straciłem na nierobienie rzeczy, które chciałem robić, ale się bałem/wstydziłem. Zawsze znalazł się ktoś, kto podejmował decyzje za mnie, bo nie byłem dość asertywny. Chciałem w końcu podjąć ważną decyzję. Taką, która będzie miała wpływ na mnie, moje otoczenie i moją przyszłość. Oraz taką, która pokaże innym, że mam gdzieś zdanie tych, którzy próbują wmówić mi własne, często błędne przeświadczenia. Chciałem zmiany. Wszystkiego. Oraz udowodnić, że mogę. Po części to przez tych, którzy próbowali mnie „zepchnąć”. Robię to z poczucia negatywnych emocji, rozumiesz. Często przy tym faktycznie nie patrzę na to, jak zareaguje lokalne społeczeństwo, bo kieruję się tym, aby ci, którzy mi źle życzyli, zobaczyli, że świetnie daję sobie radę.
          Łoł, to brzmi jak spowiedź. Ale to nic. Może było mi trzeba.
          Dzięki wielkie więc za komentarz, oba, bo zmusiły mnie do refleksji (jak widać). Dzięki wielkie. Konstruktywna krytyka. Tak to się chyba nazywa 🙂
          Pozdrawiam 🙂

        2. Hejo, hejo Sławek! Jakiś czas temu, nie wiedzieć dlaczego, przypomniały mi się twoje komentarze, które dopiero teraz właściwie nabrały na wartości. Zdałem sobie sprawę otóż, że okazałem się być kolejnym próżnym człowieczkiem, który swoją miarą mierzy wszystkich dookoła, a swoje dokonania, czy w ogóle czyny, traktuje jako jedyne słuszne. Wstyd mi za to. Ostatecznie tego typu zachowania z mojej strony, które właśnie oo czasie objawiły mi się jako próżne, doprowadziły mnie do całkowitego usunięcia mediów społecznościowych, typu FB, czy Insta. Zdałem sobie sprawę co zrobiły mi z głową, a od czego właściwie chciałem uciec przecież, wpadając w pułapkę własnego schematu myślowego. Jest mi niezmiernie wstyd, aczkolwiek z drugiej strony, jeśli dzięki temu miałem uporządkować sobie pewne priorytety, to może i lepiej, że tak się stało, a ty postanowiłeś napisać mi te komentarze, które zawierały konstruktywną krytykę, czyli taką, której powinniśmy doświadczać w swoim życiu, zanim dojdzie do sytuacji, których później będziemy żałować. Dziękuję ci więc za twoje myśli, bo choć zajęło mi to niemal 3 lata, to dotarły do mnie. I oby nie było to czcze gadanie z mojej strony, a faktyczna analiza własnych czynów oraz chęć zmiany na lepsze. Tego będę życzył sobie na nowy rok i na przyszłość. I tobie życzę więc radości i szczęścia. Dzięki jeszcze raz, pozdrawiam 🙂

Dodaj komentarz