MGradowski Trip #25 Hello Vietnam


Photos below / Zdjęcia pod spodem

100 000 VND (Wietnamese Dong) = +- 4EUR


Im waking up in the morning in my tent. I have no idea what time it is. Previous evening I switched my phone off. I don’t need it here. There is no signal in here, I don’t even have a local SIM card, and theres no wifi. I could probably listen to some music. Maybe later. For now, Im just letting the sound of the waves and chirping birds to wake me up.

Im opening my tent – its beautiful. Sun is already quite high, even though there are some clouds above, its still really hot though.

“Is that a paradise?”

Naah – there are only palm trees in paradise, and here I can feel some spruce under my feet and shrimps leftovers. I can see some benches on a side, so I guess locals are having their picnics in here. “Shrimp picnic” – sounds like NotEurope.

While building up my tent the previous day it was already around 9pm. I made it quite late to the beach from the airport, around 100km, so I took the bus for 95,000 VND (Vietnamese Dong) = around 4 EUR. It was already dark, I could see nothing, but I assumed that place is the best out of my possibilities. And I wasn’t wrong, as it occurred in the morning. Yesterday evening the beach was reaaaaly huge, but the sand was wet. I knew then, the high tide is coming up in the morning and its gonna flood the whole beach. I wouldn’t like to wake up in a swimming tent. Luckily, I found this place, which was on some kind of a concrete platform, where I assume used to be some houses or at least beach bars, as there were still some ruins around. “Its perfect” – I said to myself and off I was to build up a tent and sleep in it. There was just this guy in the morning who got interested in my tent, he touched it some, like as if to check if theres somebody inside, but when I said something like “Hey, whats up?”, an old, Vietnamese guy just said something in a polite way and left the place.

18.05.2018, Malaysia, 4am

Im going back to my hostel 8 hours before my flight to Vietnam. This guy from Mexico I met on Bali is walking me back. It was really good to meet him again in Malaysia. We drank some together my last night in there. But it was good, actually really good. There was my boss with us as well, for whom I worked for last 2 weeks. He’s an owner of two bars and we got drunk in one of them and even dance some breakdance! Haha That was just amazing. Below you can find two YouTube videos from this crazy night:



Yeah, so it was good to have this Mexican guy with me again, while on the road, who I could sit and talk with. Its not that I regret not having any friend of mine with me here. Its actually even better – experiencing all those new things is stronger when you do it alone. I experience all of that in my own, not pretending way. My reactions are the results of my own feelings and emotions, not the pressure you MAY feel when being with somebody else. Don’t tell me its not like that.

But there are those moments, when you actually miss someone. When I miss someone. I see beautiful places, I sleep on deserted beaches, I experience lots of amazing things and… and… And you just want to share that with somebody. To say “Look how beautiful it is”.

First such a moment I had in Israel already, which was the first country during this trip. In Mitzpe Ramon city there is a huge crater on Negev desert. I saw it during the day, it was absolutely gorgeous, but one day I decided to see the sunrise while sitting on the edge of it. And so I woke up at 5am and off I was to the crater. It wasn’t far. The hostel I volunteered at was like 30-40 minutes walk. When I reached my destination, the sky was already getting reddish. All the spectacle was incredibly juicy and extremely beautiful. Video below:


That was the moment, when I sat there alone, when I though “Wow, that’s the most beautiful natural miracle. I wish my friends could see it now, anybody.” I sat there hypnotised with my favourite natural phenomenon. There is nothing, absolutely nothing that could be compared to the sunrise just in there, in Israel, in Mitzpe Ramon, by the edge of the Makhtesh Ramon crater. I liked it so much that for the next few days I kept waking up at 5am to see it all over again. Amazing.

And so now there is also one of those moments, when Im layinh down on the beach and writing down to my notebook this blog entry listening to the waves + being aware that not every Saturday is the day, when you wake up having a hangover and not every Monday is the day when you have to wake up and go to work being angry at all your life and the world. Now I feel freedom and independence.
What does it actually mean? I keep thinking.

Not being forced to work Monday-Friday?

There are people, who don’t work, but for some reason they always have the money for alcohol and they are always drunk. Is this what being free and independent means?

Being financially independent?

There are also people, who SOMEHOW have really big money (maybe inherited) and they also don’t have to work. The difference is they can afford like everything. They have plenty of money. Is this freedom and independence?

Having own business?

I know those kind of people, but not all of them act in the same way. Some of them have their brains in a right position and know what to do. Others just let the money go, having nothing left by the end of the month. Is this freedom and independence?

Maybe doing what you literally feel like doing?

Every teenager during his “rebel” period thinks he’s free. He is totally sure, that if he can come back home at 4am it means he can do whatever he wants. That he’s independent. Is this being free and independent?

The more I travel (6 months now) I keep realizing a lot of things. I have plenty of time to think and analyse some things. Meeting other travellers on the road we talk a lot about our motives for such a trip, about our thoughts and you know what? It seems like the real freedom is not the one, that allows you to cross the borders of the countries, that allows you to do whatever you like and to be “the master of your life”.

The real freedom means, you can be whoever you want to be. The real freedom is the one, that allows you to think and say what you feel like thinking and saying and that’s the one, that has a real impact on you state of mind, which leads to your physical condition at the same time, right? Freedom means being emotionally free. You can achieve it through peace of mind. And in order to achieve that, you need to get along with some facts, maybe forget about your past mistakes, accept your own reality and maybe reach out for some tools to change it, if you feel like. I think I wont lie by saying freedom is a state of mind. It depends on you, whether you keep being immersed by all the society pressure, or you keep reaching out for the peace of mind, that allows you to develop. Grow then. Develop your personality. Make mistakes and conclusions out of them. Do things you’ve never done before. That’s the only way to gain the higher level of consciousness. Be aware of yourself. Your existence. Your abilities and limits. Fight them and make new ones. Free yourself. Be free.

Alright, I know what you think now – “Shut the fuck up”. I used to be the same, when my house-mate in Gdańsk started to talk about self-development. He knew about it, but even though he kept constantly saying things I didn’t know, and which were really to the point, when I thought about it.

Today, this guy is an example of a successful man. He may not have millions in the bank account (yet), but he has worked for the comfort of being alive, he’s got his own business, brain in the right place and he’s got the healthy attitude towards life. Healthy, meaning he keep making goals and fulfilling them consistently. If you would know him a little bit more you would know, there is nothing to stop him once he’s made up his mind.


Cuz he’s aware time is passing by. Even now. And that the patience gives results. And so he’s starting reaching for his goals slowly, gradually, patiently waiting for the results. He’s not giving up when there is no difference after one week or even one month. He knows its absolutely worth working for your own success. He’s patiently waiting.

I think Ive never told that to him, but he’s one of the main reasons why I am where I am. And I don’t mean Vietnam. I mean the level of consciousness. Telling me all those things connected with happy life, he subconsciously moved my point of focus into self-development direction, into reaching out for growth. Then there was a theoretical stage of learning, where I used to search for the information myself and that was this stage, that showed me some aspects of life, its not worth to wait for, as they may never come. You can reach them on your own, though, through small, but steps forward in the name of development and consciousness. Thanks, Paweł : )

Currently Im at the practical stage. Im searching the wisdom in the source of it. I talked with jews, buddhists, islamists. I took part it sabbath or ramadan. I know the difference between christianity and islam – there are not many. Islam is warm as well and it calls for the help to your neighbour.

Do you think that’s freedom and independence? What it actually means? What do you think? Leave a comment, please. I would love to know your opinion.

And Vietnam? I just came back from my weekend I spent on the beach in Vung Tau, south of the country. When only I find some time, I will write some thoughts about the country itself. As any other Asian country – its different (than Europe). There are many things to show, to tell about. I will get to this.

In the meantime, Im going back to laying down on the beach. Today I have no other duties. Today I decided to be here and now.

As always you can DONATE some money in the name of my trip by clicking DONATE button at the bottom of the page or clicking the link below:


PS. Every person, who is sending me some money, no matter how much, is receiving a postcard from a place Im at the very moment.

If you feel like, you can as well follow my Instagram, Facebook or YouTube channel.

Catch some extra videos for now:

Ho Chi Minh City – Thi Duc district

Ho Chi Minh City – city centre view

Ho Chi Minh City – Eco Hostel view

Vung Tau – sleeping in local flat

Cheers, my man : )




100 000 VND (Wietnamski Dong) = +- 16PLN


Budzę się rano w namiocie. Nie mam pojęcia, która jest godzina. Poprzedniego wieczora wyłączyłem telefon. Po co mi on tutaj? Nie mam zasięgu, nie mam lokalnej karty SIM, nie mam wifi. Mógłbym jedynie muzyki posłuchać. Może potem. Póki co daję się wybudzić szumowi fal i ćwierkającym ptakom.

Otwieram namiot – jest pięknie. Słońce już nawet wysoko, choć małe zachmurzenie, mimo to ukrop straszny.

„Czy to raj?”

Nie – w raju są tylko palmy, a mi tu pod stopami jakiś świerk trzeszczy i resztki niepodojadanych krewetek. Obok widzę ławeczki, węc lokalsi prawdopodobnie urządzają sobie tutaj pikniki. „Krewetkowy piknik” – brzmi jak NieEuropa.

Gdy rozbijałem namiot poprzedniego wieczora była ok. 21:00. Późno dotarłem na plażę z lotniska, ok. 100km, wziąłem więc busa za 95,000 VND (Dong Wietnamski) = mniej więcej 15zł. Było już ciemno, nic nie widziałem, ale stwierdziłem, że to najlepsze miejsce na namiot z dostępnych. I nie myliłem się. Plaża wtedy była ogromna, ale piasek był mokry. Wiedziałem więc, że rano będzie przypływ i zaleje całą plażę. Nie chciałbym obudzić się w pływającym namiocie. Znalazłem więc to miejsce na jakimś podwyższeniu, na którym były kiedyś albo domki albo bary plażowe, bo wszędzie były ruiny. „Idealnie” – pomyślałem, po czym rozbiłem namiot i bezpieczna kima. Tylko rano ktoś zainteresował się moim namiotem, podotykał, chciał sprawdzić co to, kto to, ale powiedziałem coś w stylu „Hej, co tam?”, po czym miły, starszy Wietnamczyk poszprechał coś po Wietnamsku i odbił dalej.

18.05.2018, Malezja, 4:00 rano

Wracam do hostelu na 8 godzin przed wylotem do Wietnamu. Odprowadza mnie ziomek z Meksyku, którego poznałem na Bali. Fajnie było znowu go spotkać w Malezji. Razem porobiliśmy się trochę mojego ostatniego wieczora w tym kraju. Ale było dobrze, nawet bardzo. Był z nami mój szef, dla którego pracowałem przez ostatnie dwa tygodnie. Właściciel dwóch lokalów, w jednym z nich porobiliśmy się i potańczyliśmy brejka! Haha Niesamowite. Linki do filmów z tego wieczora poniżej:



No, także fajnie było mieć przez jakiś czas kumpla na trasie, z którym można posiedzieć i pogadać. Nie to, żebym żałował, że żaden mój znajomy nie wybrał się ze mną w podróż. To w sumie nawet lepiej – doświadczanie nowych rzeczy samemu jest silniejsze. Wszystko przeżywam na swój własny, niepozorowany sposób. Moje reakcje są powodowane są moimi własnymi bodźcami, a nie presją, jakiej można się często poddać będą w grupie. Nie mów, że nie.

Są natomiast momenty, w których kogoś jednak brakuje. Widzę piękne miejsca, śpię na opuszczonych plażach, doświadczam wielu niesamowitych rzeczy i… i… i Aż chce się czasami podzielić tym z kimś. Powiedzieć „Spójrz, jakie to piękne”.

Pierwszy taki moment miałem już w Izraelu, w pierwszym kraju podczas tej wyprawy. W mieście Mitzpe Ramon znajduje się ogromny krater na pustyni Negev. Widziałem go za dnia, był piękny, ale któregoś dnia zdecydowałem zobaczyć wschód słońca siedząc na jego krawędzi. Wstałem więć o 5:00 rano i ruszyłem w drogę. Daleko nie miałem. Hostel, w którym akurat odbywałem wolontariat, znajdował się 30-40minut drogi pieszo. Gdy dotarłem na miejsce, niebo już się czerwieniło. Cały spektal był niewiarygodnie soczysty i piękny. Poniżej wideo:


Wtedy właśnie siedząc samemu na krawędzi tego olbrzuma pomyślałem „Łał, to najpiękniejszy cud natury. Gdyby tylko moi znajomi mogli to zobaczyć, ktokolwiek.” Siedziałem tam zahipnotyzowany moim ulubionym zjawiskiej naturalnym. Nic nie może równać się ze wschodem słońca właśnie tam, w Izraelu, w Mitzpe Ramon, siedząc na krawędzi krateru. Tak mi się spodobało, że przez kilka kolejnych dni pod rząd wstawałem codziennie o 5:00 rano, aby zobaczyć to jeszcze raz i znów. Niesamowite.

Tak więc i teraz, kiedy budzę się pierwszego dnia w Wietnamie, mam ochotę powiedzieć komuś, jak bardzo jestem wdzięczny za okazję, jaką dostałęm od życia – możliwość decydowania o swoim losie, możliwość niemalże swobodnego przemieszczania się po śiecie, wolność wyboru – wybrałem bycie wolnym.

I wiesz, kiedy piszę ten wpis w zeszycie leżąc przed namiotem i słuchając szumu fal, a ponadto mając świadomość, że sobota, to nie zawsze dzień, w którym budzę się na kacu, a poniedziałek, to nie zawsze dzień, w którym wstaję rano do pracy zły na życie i cały świat, to naprawdę czuję wolność i niezależność.

Co to właściwie oznacza? Wciąż się zastanawiam.

Brak przymusu chodzenia do pracy?

Są ludzie, którzy nie pracują, a mimo to ciąle mają pieniądze na alkohol i wiecznie są pijani. Czy to jest właśnie wolność i niezależność?

Bycie niezależnym finansowo?

So ludzie, którzy SKĄDŚ mają duże pieniądze (może odziedziczone) i też nie muszę pracować. Z tym, że oni mogą pozwolić sobie w zasadzie na wszystko. Mają masę pieniędzy. Czy to jest wolność i niezależność?

Posiadanie własnego biznesu?

Znam takich, ale nie wszyscy korzystają z tego udogodnienia w jednakowy sposób. Część z nich ma łeb na karku i wie, co robi. Inni przepuszczają pieniądze, jak przez sito, nie mając nic na koniec miesiąca. Czy to jest wolność i niezależność?

A może robienie tego, co nam się żywnie podoba?

Każdy nastolatek w okresie buntu myśli, że jest wolny. Myśli, że jak wraca o 4:00 rano do domu, to oznacza to właśnie, że może robić, co chce. Że jest niezależny. Czy to z kolei oznacza wolność i niezależność?

W miarę trwania mojej podróży (już 6 miesięcy) wiele rzeczy sobie uświadamiam. Mam sporo czasu na refleksje i rozmyślania. Poznając innych podróżników dużo rozmawiamy o motywach takiej podróży, o swoich przemyśleniach i wiesz co? Okazuje się, że prawdziwa wolność, to nie ta, w której możesz swobodnie przekraczać granice krajów, w której możesz robić, co ci się chce, oraz w której jesteś „panem swojego losu”. Prawdziwa wolność to ta, która pozwala ci być tym, kim chcesz być. Prawdziwa wolność to tak, która pozwala ci myśleć i mówić to, co chcesz oraz ta, która realnie wpływa na twój stan psychiczny, a więc i fizyczny. Wolność oznacza więc swobodę emocjonalną. Możesz osiągnąć ją poprzez spokój ducha. A żeby z kolei osiągnąć spokój ducha, musisz pogodzić się z pewnymi faktami, musisz zapomnieć o błędach przeszłości, zaakceptować własną rzeczywistość i sięgnąć po ewentualnie narzędzia do jej zmiany, jeśli taka jest twoja wola. Myślę, że nie skłamię więc jeśli stwierdzę, że wolność jest stanem psychicznym. Od ciebie zależy, czy dajesz się pogrążać w pułapki presji życia codziennego, czy też dążysz ku swobodzie ducha, która pozwala ci na realizację samego siebie. Realizuj się. Rozwijaj się. Ucz sę. Popełniaj błędy i wyciągaj wnioski. Rób rzeczy, których nie robiłeś nigdy przedtem. Tylko w ten sposób możesz osiągnąć wyższy poziom świadomości. Bądź świadomy siebie. Swojego istnienia. Swoich możliwości i limitów. Pokonuj je i wyznaczaj nowe. Uwolnij się od presji. Bądź wolny.

Ok, myślisz sobie „skończ pierdolić”, wiem. Sam tak reagowałem, kiedy współlokator w Gdańsku zaczął mówić mi o samorozwoju. On dobrze o tym wiedział, ale mimo to, co jakiś czas napominał o rzeczach, o których nie wiedziałem, a które po przeanalizowaniu faktycznie miały sens.

Dziś ten ziomek jest przykładem człowieka sukcesu. Może nie posiada na koncie milionów (jeszcze), ale zapracował sobie na komfort istnienia, ma swój własny biznes, łeb na karku i zdrowe podejście do życia. Zdrowe, czyli takie, w którym wyznacza sobie co raz to kolejne cele i konsekwentnie je realizuje. Gdybyś znał go trochę dłużej wiedziałbyś, że chyba nic nie jest w stanie go zatrzymać, jeśli obierze sobie jakiś cel.


Bo jest świadomy upływu czasu oraz tego, że cierpliwość przynosi efekty. Rozpoczyna więc realizację celów stopniowo, cierpliwie czekając na rezultaty. Nie poddaje się, gdy nie ma różnicy po tygodniu, czy nawet miesiącu pracy. Wie, że praca nad sobą popłaca. Cierpliwie więc czeka.

Chyba nigdy mu tego nie powiedziałem, ale w sporej mierze to dzięki niemu jestem tu, gdzie jestem. I nie mam na myśli Wietnamu. Mam na myśli poziom świadomości. Wpajając mi maksymy życiowe do głowy, podświadomie zaszczepił we mnie chęć samorealizacji, dążenia do rozwoju. Po tym nastąpił etap teoretyczny, w którym sam sięgałęm do źródeł informacji i to właśnie ten etap pokazał mi pewne aspekty życia, na które nie warto czekać, bo nie przyjdą. Można jednak dotrzeć do nich samemu, a nawet trzeba, poprzez często powolne, ale jednak kroki naprzód ku rozwojowi i świadomości. Dzięki, Paweł : )

Aktualnie przechodzę etap praktyczny. Szukam wiedzy u źródeł. Rozmawiałem z żydami, buddystami, czy islamistami. Uczestniczyłem w szabacie, czy ramadanie. Wiem, czym różni się chrześcijaństwo od islamu – niewieloma rzeczami. Jest ciepły i nawołuje do pomocy bliźniemu.

Myślisz, że to jest wolność i niezależność? Co nią jest? Jakie jest twoje zdanie? Napisz proszę w komentarzu. Chętnie wysłucham.

A Wietnam? Dopiero wróciłem z weekendowego kempingu na pięknej plaży w Vung Tau, na południu kraju. Jak tylko znajdę czas, opiszę Ci moje spostrzeżenia na temat tego kraju. Jak każdy w Azji – jest inny (od Europy). Jest co pokazywać, o czym opowiadać. Do tego dojdę.

Tymczasem wracam poleżeć na plażę. Dzisiaj nic nie muszę. Dzisiaj postanowiłem być tu i teraz.

Jak zwykle możesz wesprzeć mojego tripa poprzez kliknięcie przycisku DONATE na samym dole strony, lub klikając w link poniżej:


A jeśli masz ochotę, wejdź na mój profil Instagram, Facebook lub kanał YouTube.

A jeśli uważasz, że to, co tobię ma głębszy sens, ZOSTAŃ MOIM PATRONEM!

Łap szybkie wideo, póki co 🙂

Ho Chi Minh City – Dzielnica Thi Duc

Ho Chi Minh City – centrum miasta

Ho Chi Minh City – widok z Eco Hostel

Vung Tau – noc u lokalnego Wietnamczyka

Pozdrowionka, grubasku : )


Dodaj komentarz